Live from CalArts

ย้ายอีกแล้วครับท่าน

2007-03-11T12:03:00.000-07:00

ย้ายอีกแล้วครับท่านผู้ชม!
ต่อไปนี้จะไปอัพเดทบล็อคที่นี่แล้วนะครับ :-)

This blog has been moved, yet again!
to here

รักกะ Birthday Party

2007-03-06T00:13:00.000-08:00

รักกะ สาวที่ซบจูบคนโน้นคนนี้ในรูป เป็นชื่อของเพื่อนสาวชาวไอซ์แลนด์ เธอเพิ่งฉลองวันเกิดครบรอบ 25 ปี เพื่อนพ้องก็เลยไปฉลองปาร์ตี้กันถ้วนหน้า

ที่แคลิฟอร์เนี่ยนี่ปาร์ตี้วันเกิดมีบ่อยมาก ทั้งของกลุ่มเด็กไทย(ซึ่งโดยมากเป็นเด็ก UCLA ไม่ใช่ CalArts ที่นี่ผมเป็นเด็ก "ไทย" คนเดียว) และเด็กเทศ ปาร์ตี้เด็กเทศก็ออกจะสุดเหวี่ยงหน่อยไปด้วยแอลกอฮอล์และ "เซ็กชวล เทนชั่น" พอเมาได้ที่ก็จะเริ่มเห็นอะไรๆมากมาย ที่คนไม่เมาอย่างผมได้แต่มองแล้วทั้งขำทั้งอึ้ง ไม่รู้ว่าพฤติกรรมของเพื่อนพ้องนี้เกิดขึ้นจากเมาจริง หรือแสร้งทำเป็นเมากันแน่

เพื่อนกลุ่มที่อยู่ในรูปส่วนใหญ่เป็นพวกเด็ก Film Directing ซึ่งจริงๆแล้วเป็นคนละแผนกกับผม แต่ผมสนิทเพราะดันคุยกันถูกคอตั้งแต่เข้าเรียนใหม่ๆ แล้วก็พอดีมีเรียนบางคลาสด้วยกัน เด็กฟิล์มไดเรกติ้งจากออกแนว ดู้ด ดู้ด มากกว่าเด็กฟิล์มวิดิโอ พวกนี้เขาเรียนวิชาเดียวกันเป็นแพ็คๆไม่ค่อยมีอิสระเลือกเหมือนพวกผม พวกเขาก็เลยจะสนิทกันมากๆ เวลาแต่ละคนถ่ายหนังสั้น ก็จะช่วยสลับกันเป็นทีม เกาะกลุ่มกันแน่นหนา สนิทกับเพื่อนกลุ่มนี้ ก็ได้บรรยากาศไปอีกแบบหนึ่ง

รูปผู้ชายสองคนกอดคอกัน คือเกรกอรี่ กับกอรอฟ คนแรกเป็นหนุ่มกรีกจบไฟฟ้าเอนจิเนียร์มา แต่ดันมาทำหนัง คลั่งเบลา ทาร์ คนที่สองเป็นหนุ่มอินเดียแต่เกิดที่อเมริกา จบปรัชญา แต่เปลี่ยนแนวซะ หนุ่มเกาหลีเสื้อแจ็กเก็ตเลขหก ชื่อคิมคีจิน คนนี้ของจริง ทำหนังดีโคตรๆแบบอยากก้มลงไปกราบ หนุ่มข้างลูกโป่งชื่อยองโมซอน เป็นผู้ช่วยหนังของคิมคีดุก แต่บูชาพี่เจ้ยเหมือนเทพ 4 คนนี้เป็นกลุ่มที่ผมสนิทที่สุด ค่อนข้างจะ hang out ด้วยกันบ่อย คุยสนุก ชอบหนังประมาณเดียวกัน

ปาร์ตี้เริ่ม 3 ทุ่ม ผมกลับถึงบ้านตี 4 บางคนยังตายอยู่ที่บ้านรักกะ บางคนหายไปตามห้องหับ หรือแอบกลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

Glen Keane: The Great

2007-03-05T23:25:00.000-08:00

Glen Keane หนึ่งในสุดยอดตำนาน animator ที่ยังมีชีวิตอยู่ มาเยือน CalArts เล่นเอา Bijou แน่นขนัด แม้เขาจะมาเยือนเป็นระยะๆ แต่ครั้งล่าสุดก็รู้สึกจะเป็นเมื่อ 6 ปีก่อน คนที่นี่จึงตื่นเต้นคึกคัก โดยเฉพาะเด็กเข้าใหม่อย่างพวกเรา และที่พิเศษสำหรับผมเป็นการส่วนตัว ก็ตรงที่ผมได้เป็น Projectionist คุม Bijou ตอนเขามา (ผมรีบเสนอตัวเองสุดริด ตอนเขาหาอาสาสมัคร)

Glen Keane เป็นหนึ่งในฮีโร่ของอนิเมเตอร์ทั้งหลาย ถ้าใครรักงานอนิเมชั่นและอยากเป็นอนิเมเตอร์จริงๆ โดยเฉพาะคนที่คุ้นเคยกับงานดิสนีย์ ยากที่จะไม่รู้จักชื่อ Glen Keane ด้วยลายเส้น sketch ที่สะบัดพลิิ้วอย่างทรงพลัง และการเคลื่อนไหวที่งดงามเข้มแข็ง ทำให้เขาได้รับมอบหมายในการออกแบบ และอนิเมทคาร์แรกเตอร์สำคัญๆในหนังดิสนีย์แต่ละเรื่องเสมอ เขาคือผู้สร้างคาแรกเตอร์ให้งานดิสนีย์ยุคหลังๆอย่าง Ariel ใน The Little Mermaid, The Beast ใน Beauty and The Beast, Aladdin ใน Aladdin, Pocahontas ใน Pocahontas, Tarzan ใน Tarzan และตอนนี้กำลังกำกับผลงานดิสนีย์เรื่องใหม่ Rapunzel

สมัยที่ผมยังบ้าคลั่งอยากทำงานเป็นอนิเมเตอร์ให้ดิสนีย์อยู่นั้น ผมชอบอนิเมเตอร์อยู่หลายคน ซึ่งส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นศิษย์เก่า CalArts แต่ Glen Keane เป็นชื่อที่อยู่ในใจผมที่สุด เปิดหนังสืออนิเมชั่นเล่มไหน เป็นได้เห็นชื่อเขาทุกครั้งไป ประทับใจกับลายเส้นของเขามาก ไม่เคยได้คิดได้ฝันเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่ได้มาฉายงานให้เกลนคีน ได้พูดคุย จับมือที่วาดตัวการ์ตูนที่เปลี่ยนชีวิตเราเมื่อตอนเด็กๆ

Glen Keane ในวันนี้ แก่ตัวลงไปแล้วจากรูปตอนหนุ่มๆที่เคยเห็นในหนังสือ แต่ฝีมือยิ่งแกร่งกล้าขึ้น แค่ฟังเขาพูดเรื่องตอนเขาสมัครเข้าเรียนที่ CalArts ตอนที่เริ่มทำงานให้กับดิสนีย์ใหม่ๆ เด็กๆรวมทั้งผมด้วยก็หึกเหิมไปตามๆกัน ยิ่งได้ดูเขาวาดและอนิเมทให้ดูกันสดๆขึ้นจอใหญ่ พวกเด็กอนิเมชั่นก็คงไฟแทบลุก อยากรีบไปทำงานของตัวเองให้ได้ดีๆแบบที่ เกลนคีนเพิ่งทำให้ดูบ้าง

งานเริ่มทุ่มกว่า เขาบรรยายเสร็จห้าทุ่ม แต่ poor Glen Keane ต้องรอพูดคุย จับมือ แจกลายเซ็นให้กับเด็กๆที่รอต่อแถวเรียงคิวยาวเหยียด เพราะอยากสัมผัสปรมาจารย์เป็นการส่วนตัว ร่วมสองชั่วโมง ผมได้อยู่กับเขาจนสุดท้ายก่อนจาก เพราะต้องรอปิดโรงหนัง ออกจากนั่นตอนตีหนึ่ง ส่งยิ้ม Say goodbye Good night ให้กับฮีโร่วัยเด็ก ที่เดินลากกระเป๋ากลับบ้านไปตามทาง hallway โรงเรียน

Bijou Theatre

2007-02-27T23:30:00.000-08:00

งานที่สอง เป็นงานฉายหนัง

โรงหนังของโรงเรียนผมชื่อ Bijou เป็นโรงหนังเล็กๆขนาดประมาณโรงหนัง house เห็นจะได้ format ที่ฉายก็ตั้งแต่ Film 35, Film 16, DVD, VHS, BetaCam, BetaMax, 3/4 inch tape จิปาถะ

ที่ได้ไปทำก็เพราะมีคนแนะนำ เขากำลังหาคนทำงานตำแหน่งนี้อยู่ เพราะรุ่นพี่ที่ทำหลายคนกำลังจะจบการศึกษา ต้องหาคนมีแทน และพอดีมีรุ่นพี่เห็นแวว (โห ปลื้ม แอบดีใจ) เขาก็เลยเรียกผมไปเทรน

จริงๆก็อยากทำงานที่นี่อยู่แล้ว เพราะรู้สึกว่าเป็นงานที่ "cool" ได้อยู่บนห้องฉายหนัง เหมือนอัลเฟรโดใน Cinema Paradiso เหมือนเสี่ยวกังใน Goodbye Dragon Inn รุ่นพี่ที่เทรนบอกว่า พวกเราคือผู้สร้าง magic ขั้นสุดท้ายของภาพยนตร์ก่อนถึงสายตาผู้ชม ฟังดูเก๋ไก๋ได้ใจ แต่ great power ก็มาพร้อมกับ great responsibility เวลาทำอะไรผิดพลาดนิดหน่อย เช่นเสียงมาก่อนภาพเล็กน้อย เปิดไฟผิด หรืออะไรกิ๊กก๊อกปาจิงโกะ ก็จะรู้สึกเหมือนโลกถล่ม ทั้งๆที่คนดูเขาก็ไม่สน ไม่แคร์อะไรหรอก

หลังจากเทรนกับรุ่นพี่ไปสองอาทิตย์ ก็ได้โซโล่เดี่ยว หนังเรื่องแรกที่ได้ฉายเองคือ "Seven Men From Now" เป็นหนังคาวบอย เพราะคลาสที่ผมต้องคุมประจำตอนนี้คือ คลาสชื่อ The Western โดยปกติอาจารย์ฉาย DVD ซึ่งโปรเจคไม่ยาก แต่ถ้าบางครั้งอาจารย์ฉายฟิล์ม 35 เราต้องให้รุ่นพี่ฉาย เพราะผมยังฉายไม่เป็น ตอนนี้เป็นแค่ film 16 รุ่นพี่บอกว่า เอาไว้ฉาย 16 ให้คล่องๆก่อน ค่อยสอน 35 เดี๋ยวสับสน

อยู่บนห้องฉาย สามารถได้ยินเสียงคนในโรงได้ เพราะโรงหนังติดไมค์ไว้ เวลาได้ยินเสียงคนดูหัวเราะกับหนังที่เราเพิ่งฉายไปที่ไร ก็สึกอิ่มใจทุกครั้ง ประหนึ่งเหมือนเราเป็นส่วนหนึ่งของทีมงาน เป็นหนึ่งในผู้สร้าง magic ของภาพยนตร์เรื่องนั้น

Film Library

2007-02-25T05:43:00.000-08:00

หลังจากใช้เวลาปรับตัวไปกับเทอมแรก เทอมสองนี้ ต้องทำงานหาเงินแล้ว แต่ก็ไม่ได้ไปเป็นเด็กเสริฟนอกมหาลัยที่ไหน เพราะผมเลือกที่จะทำงานที่คิดว่าน่าจะได้ประโยชน์ในทางตรงก็ทางอ้อมในแคมปัส

งานแรกที่ทำ คืองานในห้องสมุดหนัง มันไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็มีหนังอยู่เยอะพอตัว format ก็ตั้งแต่ FILM BETA VHS DVD ปกติเด็กยืมหนังออกไปไม่ได้ ต้องนั่งดูในห้องสมุด ปกติคนที่ยืมออกไปได้ต้องเป็นอาจารย์ หรือ Staff เท่านั้น แต่คนที่ทำงานที่นี่ ก็ได้สิทธ์พิเศษนี้ไปด้วย

หนังเรื่องใหม่ๆไม่เยอะมาก สู้ร้านแถวจตุจักรไม่ได้ โดยเฉพาะหนังจากแถบเอเชียทั้งหลาย แต่ที่นี่ก็จะมีหนัง แนวอาร์ตเก่าทดลองๆ ที่มันยังไม่ออกเป็นดีวีดีอยู่เยอะ ก็ถือว่าได้อย่างเสียอย่าง ช่วงนี้ถ้าเป็นไปได้ ก็เลยพยายามตามดูอะไรที่หาที่เมืองไทยไม่ได้ไปก่อน

ข้อดีอีกอย่างของการทำงานที่นี่ นอกจากได้เงิน ได้สิทธ์์แล้ว เรายังเหมือนมีคอลเลคชั่นส่วนตัวให้เรา "Browse" เพราะชาวบ้านคนอื่นต้องบราวซ์จากคอมพ์ เพราะเข้าไปในบริเวณชั้นไม่ได้ แต่เราไปเดินดูที่ชั้นเองได้เลย พอไม่รู้จะดูอะไรดี ก็ไปแว๊บๆซักพัก ก็ได้ไอเดียเอง อีกอย่างก็คือ พอมีคนมายืมโน้นยืมนี่ ก็ได้รู้ไปด้วยว่า มหาลัยมีเรื่องนี้ด้วยแหะ เพราะปกติก็ไม่รู้หรอก และเวลาหนังมาใหม่ เราก็ได้รู้ก่อนใคร แต่ถ้าหนังเรื่องไหน มหาลัยยังไม่มี เราก็ request ได้ แต่ได้ช้าได้เร็ว ก็ขึ้นกับงบประมาณ และความสำคัญของหนังนั้นๆ

UBU

2007-02-17T12:38:00.000-08:00

ป่านนี้คงรู้จักเว็บนี้กันหมดแล้วล่ะมั้งครับ เพราะทั้งคุณ AUN+ ในบอร์ดไบโอ หรือว่าคุณสถิตย์ จาก Thaiindie หรือคุณ เจ้าชายน้อย ก็ช่วยกันโปรโมทกันถ้วนหน้า แต่กระนั้น เราขอย้ำ ซ้ำเติมอีกรอบ เพราะเว็บนี้ ของเขาดีจริงๆ

http://www.ubu.com/film/

หนังอาวองการ์ดที่หาดูยากแต่ก่อน เดี๋ยวนี้หาดูได้ง่ายขึ้นจาก internet แม้จะไม่ได้ดูด้วยฟิล์ม แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ดูใช่ป่าว

เราเคยพูดถึง Carolee Schneeman ที่ทำหนังเรื่อง Fuses แล้วก็ Ernie Gehr ที่เพิ่งกล่าวถึงไปไม่กี่วันก่อน
ถ้าเข้าไปใน ubu ก็มีหนังบางเรื่องให้ดูพอเป็นกระสัยไปได้ และที่เด็ดสุดคือ มันโหลดเก็บไว้ได้อีกต่างหาก

ถ้าอ่านชื่อศิลปินแต่ละคนแล้วไม่รู้จักเลย (เราก็รู้จักแค่บางคน) ก็อยากจะแนะนำให้ลองดูงานของกลุ่ม Fluxus ด้านล่างหน้าเว็บมีคำอธิบายโดยคร่าวๆว่ากลุ่ม Fluxus คืออะไร

รักนะ

2007-02-14T00:36:00.000-08:00

ขอส่งความรักแก่ผู้อ่านทุกท่าน ด้วยคลิปจาก 2 หนังที่ดีที่สุดในโลก

รักกันมากๆนะครับ : )

The AMAZING Bruce Bickford!

2007-02-06T23:14:00.000-08:00

ไม่ได้อัพมาระยะหนึ่งเพราะไม่มีแรงมาอัพบล็อคเลย ตกดึกแต่ละวันก็หมดแรงหนมปัง ว่าจะเล่าเรื่องหนังเจ๋งๆที่ได้ดู ก็นับไม่ถ้วนจนไม่รู้จะเริ่มตรงไหน จะเล่าถึง Visiting Artists ที่มาทุกคน ว่าจะเขียนตามคิว ก็ไล่ไม่ถูกอีก พอกหางหมูเป็นก้อนโต แต่วันนี้ไม่อาจปล่อยเลยได้จริงๆ เพราะคนนี้ blown me away!!!

เขาเป็น animator ชื่อ Bruce Bickford เมื่อวานได้ดูหนังเรื่อง Monster Road อันเป็นสารคดีเกี่ยวกับเขา พ่อเขา และงาน animation ของเขา ซึ่งขอบอกว่าดูแล้วบ้าไปเลย นอกจากตัวสารคดีเองจะน่าประทับใจแล้ว แต่ตัว Bruce และงานของ Bruce มันช่างมหัศจรรย์ในแบบที่พูดได้เต็มปากว่าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ยิ่งพอเขามาโชว์งานของเขาวันนี้อีก ก็ยิ่งทนไม่ได้ต้องมาเล่าให้ฟัง

ถ้าจะให้อธิบายว่างานเขามันเป็นไง ก็น่าจะเรียกว่า เป็น animation แบบ stream of consciousness คือมันไหลไปเรื่อยๆ ไม่มีเรื่องราวชัดเจน clay-animation ของเขา ตัวละคร และฉาก ล้วนทำด้วยดิน มันสามารถหลอมไหลขยี้รวมกันแล้วกำเนิดเป็นสิ่งต่างๆ ในโลกพิสดาร โทนอารมณ์ก็มีทั้งอารมณ์ขัน และด้านมืด ชวนให้เรานึกถึง Jan Svankmajer ในแบบที่ถึกกว่า เพราะ Jan อย่างน้อยก็เวิร์คกับคาร์แรกเตอร์เป็นตัวๆไม่กี่ตัว แต่ Bruce นี่มีตัวละครเล็กๆ เป็นร้อยๆตัว เคลื่อนไหวไปพร้อมๆกันใน shot เดียวกัน

ที่ทึ่งคือเขาทำของเขาคนเดียว หมกมุ่นอยู่กับมัน อย่างหนังที่เราได้ดูวันนี้ เรื่องนึงเป็น Clay Animation ความยาวยี่สิบนาทีกว่า ไหลไปเรื่อยๆ ตัวละครมีเป็นร้อยๆผลุบโผล่ไปมาในโลกประหลาด เขาว่าเขาทำอยู่ห้าหกปี งานลายเส้นของเขาก็น่าทึ่งไม่แพ้กัน และยังคงความลื่นไหลไม่แพ้งาน stop-motion

เสียดายที่คนไม่ค่อยรู้จัก Bruce คงเพราะเขาเก็บตัว และไม่ได้มีความเป็น"ศิลปิน"ในแบบที่ชอบโปรโมทตัวเองเท่าไหร่ เขาก็เลยดังแค่ใต้ดิน แต่หลังจากมีสารคดีเกี่ยวกับเขาออกมา ก็มีคนรู้จักมากขึ้น

มีแค่งานชิ้นเดียวของเขาล่ะมั้งที่มีการทำเสียง และดนตรีสมบูรณ์ โดยมากเป็นหนังเงียบ เพราะเขาไม่มีเงินไปจ้างใคร วันนี้ในงาน screening ก็เลยให้พวกนักเรียน music มาช่วยกันเล่นดนตรีประกอบ animation สดๆ ซึ่งก็สนุกดี

ตอนนี้กำลังมีคนทำรวมงาน DVD ให้เขาอยู่ เราก็ลุ้นอยากให้สำเร็จออกมาไวๆ เพราะอยากเก็บงานมหัศจรรย์นี้ไว้ เป็นแรงกระตุ้น และเป็นตัวอย่าง ของคนที่จริงจังและทุ่มเทในงานของตัวเองรักอย่างแท้จริง ไม่ว่ามันจะยากลำบาก และดูเหมือนไม่มีทางเป็นไปได้ยังไงก็ตาม

จึงอยากแนะนำให้ผู้อ่านบล็อคนี้ทุกท่าน จับตามองหา DVD ของ Bruce เอาไว้ให้ดี และระหว่างนี้ถ้ามีใครเอา Monster Road ไปขายที่เมืองไทย ก็อยากให้หามาดูกันให้ได้

ระหว่างลองดูคลิปงานสั้นๆของเขาไปก่อน แต่เสียดายว่า clip นี้ต้องคูณด้วย 59 เท่า ถึงจะอธิบายความมหัศจรรย์ของมันจริงๆ

Chinese food party

2007-01-28T23:44:00.000-08:00

อยู่มหาลัยไม่ค่อยได้กินอาหารอร่อยๆหรอก เพราะโรงอาหารมีแต่อาหารซ้ำๆ ไม่ได้เลวร้าย แต่กินทุกวันมันก็เบื่อ นอกโรงเรียนก็ไม่ค่อยจะมีอะไรให้เลือกเท่าไหร่ เรื่องอาหารการกิน ยังไงก็สู้เมืองไทยไม่ได้จริงๆ ทั้งถูกเงินและถูกปาก

วันนี้เพื่อนชาวจีนเลยลงมือทำอาหารเลี้ยง ได้กินแล้วค่อยรู้สึกว่า นี่สิ real food ข้าวร้อนๆ กับข้าวอร่อยๆ ชวนให้รู้สึกว่า live is beautiful มื้อนี้มีแต่เด็กเอเชีย ญี่ปุ่น 2 เกาหลี 1 จีน 1 แล้วก็ไทยอีก 1 รวมตัวกันด้วยความคิดถึงอาหารเอเชีย ได้อิ่มท้อง กินอาหารอร่อยๆเสร็จ หน้าตาก็จะเป็นประมาณนี้

Character Animation Art Show

2007-01-27T22:43:00.000-08:00

จะว่าไปแล้ว แผนกที่น่าจะดังที่สุดของ CalArts คงหนีไม่พ้น Character Animation ที่ปลุกปั้นศิลปินผู้ทำงานตามสตูดิโอดังๆทั้งหลาย โดยเฉพาะ Disney และ Pixar เรียกได้ว่า ดาหน้าเข้ามา ก็ฟันธงไว้ก่อนได้เลยว่า คงจบมาจาก CalArts กันทั้งนั้น

แต่ก่อนเราอยากเป็น animator ซื้อหนังสือ animation มาศึกษา อ่านประวัติ animator ดังๆแต่ละคน ก็มีแต่จบจาก CalArts กันทั้งนั้น ขนาดคุณ คมภิญญ์ เข็มกำเนิด ผู้กำกับก้านกล้วย ก็ยังจบจากที่นี่ ( ี่เข้าใจว่า พี่เขาเป็นคนไทยคนแรกที่มา) และถ้าตามอ่านบล็อคเรา ก็คงรู้ใช่มั้ยว่า CalArts ก่อตั้งโดย Walt Disney

เราถึงมีความหลังฝังใจกับ CalArts มาตั้งแต่เด็ก ถึงแม้ตอนนี้จะเบนมาทางหนัง live action มากกว่าหน่อยก็ตาม

ช่วงนี้แผนก Character Animation กำลังมีจัดนิทรรศการโชว์งานนักเรียนที่กำแพงโถงกลาง ปกติงานพวกนี้บางชิ้นก็มีโชว์เรื่อยๆในแผนกของเขาอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้พิเศษหน่อย เอามาติดกลางฮอลล์ให้เด็กแผนกอื่นได้ชื่นชมกันจะๆ ฝีมือพวกนี้ก็ระดับพระเจ้าทั้งนั้น ดูแล้วก็น้ำหลายไหล แกมอึ้ง ทึ่ง อยากวาดได้แบบนี้บ้าง

ปาร์ตี้วันเปิดงาน มีการให้เด็ก Character ทั้งหลายมานั่งวาดรูปภาพล้อให้เพื่อนๆในมหาลัย (ฟรี) ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมาก คนนั่งเป็นแบบกันไม่ขาดสาย ระหว่างวาด พวกแผนก music ก็เล่นดนตรีให้ฟังไปด้วย ปาร์ตี้วันพฤหัสจะเป็นแบบนี้ คือแต่ละ school มีงานเปิดโชว์กัน บางทีก็มั่วไปหมด เลือกดูไม่ถูก แต่เด็กก็ได้ดูงานที่หลากหลาย เรียกว่าเป็นเสน่ห์ของที่นี่อย่าง คือ แต่ละภาคมันรวมๆกัน ไม่ได้แยกออกห่างจากกันเท่าไหร่ ก็โรงเรียนมันเล็กนิดเดียว

เราก็ไปนั่งให้เขาวาดด้วย นั่งปุ๊ป แป๊ปเดียว ก็โดน 3 คนวาดให้ ออกมาเป็น 3 รูปนี้ (สาบานว่า 3 รูปนี่ นายแบบคนเดียวกัน)

รูปที่ 1 คนที่วาดคือ Mario ซึ่งคือคนที่เราทำวงกลมสีฟ้าเอาไว้ใน คนนี้เขียน Web Journal ด้วย ซึ่งเป็น Journal เกี่ยวกับ CalArts ที่ดีที่สุดที่เราเคยเจอมา แม้จะเน้นไปในแผนก animation ก็ตาม เพราะเขาเขียนตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียน จนตอนนี้อยู่ปี 4 แล้ว ก่อนเรามา เราก็ทำงานรู้จัก CalArts จาก Journal ของเขานี่แหละ ลองเยี่ยมชม Website ของเขา แล้วมองทางซ้าย จะเจอลิงค์

รูปที่ 2 วาดโดย Ed คนนี้ก็ฝีมือเยี่ยม แอบชื่นชมฝีมือมานาน ได้มาเจอตัว ตอนดันไปลงเรียนคลาสเต้นด้วยกัน ก็เลยของให้เขาวาดให้ซะหน่อย ลองไปดูงานของเขาได้ที่ Web ด้านล่างหน้าแรกเว็บ มีลิงค์ไปที่ blog ด้วย

รูปที่ 3 วาดโดยเด็กเข้าใหม่ ชื่อ Monica ไม่รู้มี blog หรือเปล่า ไม่ได้ถามซะด้วยสิ

ส่วนรูปไหนเหมือนสุดคงต้องดูเอาเอง แต่ดูจากที่พวกนี้เขาวาดกัน บางคนก็วาดซะเหมือนมาก บางคนก็ไม่ได้เน้นเหมือน แต่เน้นมันส์ :-p

Visiting Artist: Ernie Gehr

2007-01-23T23:48:00.000-08:00

เห็นพี่ MdS เพิ่งจะโพสต์ว่า อยากดูหนังของ Ernie Gehr ซึ่งพอดี เขาเพิ่งมาเป็น Visiting Artist เมื่อเทอมก่อน ก็เลยจะพูดถึงซักหน่อย

Ernie Gehr เขาทำหนังตั้งแต่ยุค 60 โน้น เป็นคนทำหนังทีบุคลิกไม่เหมือนคนทำหนังเลย นิ่งมาก เรียบมาก เฉยๆ แข็งๆ ดูเหมือนวิศวกรมากกว่า ส่วนหนังของเขาก็นิ่งสงบพอกับตัวเขาเนี่ยะแหละ แต่เขาพูดเก่ง พูดจาฉลาดน่าฟัง หน้าตาของ Ernie Gehr ก็ประมาณนี้ (ถ่ายมาจากสมุดโน้ตเราเอง)

หนังที่เขามาฉายให้ได้ดูได้แก่
- Wait
- Serene Velocity
- This side of Paradise
- The Collector
- The Mose Code Operator (or the Monkey Wrench)
- Before the Olympics
- Essex Street Market
- Noon Time Activities
- Workers Leaving The Factory After Lumiere
- Greene Street
- Passage

ส่วนความรู้สึกของเราที่ได้ดูหนังบางเรื่องเขา ขอแอบกระแดะเขียนเป็นกวีได้ดังนี้ (เอามาจากส่วนหนึ่งของ paper ที่ต้องเขียนส่งอาจารย์)

....
They’re simple.
They’re silent.
But listen closely,
and you can hear stories floating in the air.
Like whispers.
....

ดูหนังเขาแล้วรู้สึกเหมือนเหม่อมองสภาพแวดล้อมรอบข้าง รู้สึกเหมือนหลุดอยู่ในภวังค์มากกว่าที่จะมีสติ เหมือนเวลารอใครซักคนแล้วเขาไม่มาซักที แล้วตามันเผลอไปมองโน้นมองนี้ แต่ใจไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวหรอก แต่ถ้าจับภาพพวกนั้นที่ตาเห็นมาทำเป็นหนังแล้วล่ะก็ มันก็จะกลายเป็นหนังของ Ernie Gehr (บางเรื่อง) ส่วนหนังเรื่องอื่นๆ เขาก็เล่นกับ space และ time เยอะ เป็นหนังที่จับคลื่นเวลาและอากาศธาตุในสถานที่ได้แบบหวิวๆ

....

ไปๆมาๆ พี่ MdS เป็นดั่งดัชนีีชี้ว่า Visiting Artist คนไหนสำคัญ เพราะที่นี่ เราได้เจอ Visiting Artist เยอะ ซึ่งบางทีเราก็ไม่ได้สำเหนียกเลยว่า เขาสำคัญหรือดังแค่ไหน ทำให้เราตระหนักว่า เออ จริงๆแล้วการมาเรียนที่นี่ นอกจากได้เปิดหูเปิดตา ได้เรียน ได้อะไรๆอื่นๆแล้ว อย่างน้อยที่สุด ก็เรียกว่า ทำให้เราได้มีโอกาส "กระทบไหล่คนดัง" ได้พบปะพูดคุยกับศิลปินแบบตัวเป็นๆ

แต่พูดก็พูดเถอะ เราว่าเมืองไทยโชคดีมากเลยที่มีร้านแว่น มันผิดกฎหมาย แต่มันก็คือแหล่งการศึกษาชั้นดี ไหนที่ไทยมีสถานฑูตฝรั่งเศส เยอรมัน ญี่ปุ่น ฉายหนังดีๆมากมาย เทศกาลหนังที่ไทยก็มี งานแสดง gallery ก็มีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกวัน ถ้ามุ่งมั่นเอาจริงเอาจังตามดูซะอย่าง

ดูอย่างพี่ MdS สิ เขาทำให้เรารู้ว่าเมืองไทยมีของดี มีแหล่งการศึกษาซ่อนอยู่เต็มไปหมด ส่วนว่า พี่เขาดูอะไรเยอะขนาดนั้นได้อย่างไร อันนี้ก็ไม่ทราบได้ พี่เขากิน เขานอนหรือเปล่า อันนี้คงต้องถามเจ้าตัว

เริ่มเรียนเทอม 2 แล้ว!

2007-01-18T23:18:00.000-08:00

วันนี้เหนื่อยมากเลยขอบอก เพราะว่าอาทิตย์นี้เปิดเรียนแล้ว วันนี้เป็นวันที่ 3 สำหรับเทอมที่ 2 เราเรียนตั้งแต่ 9 โมงเช้า ยัน 4 ทุ่ม พักแค่ 1 ชั่วโมงกินข้าวเที่ยงเท่านั้น ท่านจงตระหนักดู... เมื่อวานเราเรียนตั้งแต่ บ่าย 1 โมง ยัน 5 ทุ่ม พอจะเห็นภาพหรือเปล่า... พรุ่งนี้เช้าเรามีคลาสตั้งแต 9 โมง จินตนาการดูแล้วกัน

ที่มันเยอะขนาดนี้ ก็เพราะเราบ้าพลังเอง ตอนนี้เราลงไป 19 หน่วยกิจ (ปกติเขาบอกว่าไม่ควรลงเกิน 20)
ซึ่งนั่นหมายถึง 9 คลาส แต่ด้วยความบ้าพลังกลัวไม่คุ้ม เราก็เลยไปนั่ง sit in กับเขาในคลาสอื่นๆด้วย ที่เขาเรียนในโรงหนัง (CalArts มีโรงหนังเล็ก ขนาดโรงที่ House ได้) คือไม่ต้องละทะเบียน แต่ก็ไปนั่งดูหนัง ฟังอาจารย์พูดไปด้วย เรียกว่าเนียนๆไป เขาก็ไม่ว่าอะไร ซึ่งเราทำอย่างนี้อยู่ประมาณ 5 คลาส สรุปก็คือ เราไม่เจียมสังขาร แล้วมาทำบ่น

จริงๆก็ไม่ได้บ่น เพราะอยากเอง คือไม่รู้ยังไง อยู่ดีๆเทอมนี้ก็มีคลาสน่าสนใจกำเนิดขึ้นพร้อมๆกัน จนไม่รู้จะเลือกลงยังไง รักพี่เสียดายน้อง บางทีเวลามันก็ตรงกัน แต่ที่แน่ๆเทอมนี้ต้องอ่านหนังสือเพียบๆๆ เมื่อวานมีคลาส DELEUZE and CINEMA ซึ่งหนังสือออกแนวปรัชญามากๆ เข้าใจยากสุดๆ แต่ท้าทาย รู้สึกเหมือนเป็นเด็กปริญญาโทดี :p
เอาไว้พอมีเวลา จะมาลิสต์คลาสที่เรียนเทอมนี้ แล้วก็หนังสือที่ต้องอ่านให้ดูคร่าวๆเผื่อมีใครสนใจอยากอ่านบ้าง

Registration Day

2007-01-14T23:07:00.000-08:00

วันลงทะเบียนเรียนที่นี่ มีบรรยากาศดั่งในรูปที่เห็น บริเวณนี้คือ Hall ตรงกลางตึกเรียน ที่ CalArts ไม่มีการลงทะเบียนโดยตรงผ่านทางคอมพิวเตอร์ด้วยตัวเอง แต่ต้องมาคุยกับอาจารย์ตรงหน้าต่อตา โดยแต่ละ school เขาก็จะมาตั้งโต๊ะ แล้วอาจารย์แต่ละคนก็จะมานั่ง เด็กอยากลงวิชาอะไร อาจารย์คนไหนสอน ก็ไปหาไปคุยกับอาจารย์แล้วก็เซ็นชื่อลงกระดาษ โลว์เทคขนาดนี้ เพราะอาจารย์ที่นี่เขาโหวตกัน แล้วคะแนนที่ชนะคือ ไม่เอาลงทะเบียนทางคอมพ์ เพราะอาจารย์อยากเจอหน้าเด็ก อยากคุยกับเด็ก วัน registration ก็เลยวุ่นวายแต่ก็เป็นกันเองอย่างที่เห็นนี่แหละ (แต่สุดท้ายพอลงเสร็จ ก็ต้องไปแจ้งแผนกทะเบียน แล้วกรอกรายละเอียดลงคอมพ์อยู่ดี)

เทอมนี้เราลงไปแล้ว 19 หน่วยกิจ (ปกติลงได้มากสุด 20 อย่างที่เคยบอกในโพสต์ก่อน) อยากลงมากกว่านี้ แต่ mentor ดูเหมือนไม่ค่อยอยากจะให้เราลงมากเกินไป เราเองก็พยายามประมาณตน ว่าถ้าลงมากกว่านี้ อาจจะรับมือไม่ไหวซะเอง แต่อย่างไรก็ตาม วางแผนไว้แล้วว่าจะไป sit in อยู่หลายคลาส สุดท้ายก็เหมือนเรียนเกิน 19 นั่นเอง ก็อย่างว่า เอาให้คุ้ม

สรุป Class ที่เรียนไปเมื่อเทอมแรก

2007-01-11T20:38:00.000-08:00

พรุ่งนี้แล้ว ที่จะต้องลงทะเบียนคลาสสำหรับเทอม2 เทอมใหม่นี้ีมีคลาสน่าลงเพียบ เสียดายที่คงต้องสละบางคลาสไป เพราะเวลาดันตรงกันบ้าง หรือไม่อาจจะไม่มีเวลาให้กับมันได้มากพอบ้าง ที่มีคลาสให้เลือกเยอะมาก ส่วนหนึ่งเพราะที่ CalArts มันมีหลาย school แต่เด็กอยากเรียนข้าม school กันก็ทำได้ เช่น เป็นเด็ก film แต่อยากเรียน dance ถ้าคิดว่ามีปัญญา ก็ทำได้ แค่เข้าไปคุยกับอาจารย์เขา ปริญญาตรีกับโทก็เรียนปนๆกัน เลยมีอิสระที่อยากเลือกอะไรก็เลือก

ปกติเขาให้เรียนได้เทอมละ 20 หน่วยกิจ เทอมที่แล้วเราล่อเรียนไป 23 หน่วยกิจ คลาสที่เรียนไปมีดังนี้

CINEMATOGRAPHY
ทฤษฎีเกี่ยวกับการถ่ายภาพเน้นเกี่ยวกับฟิล์ม เป็นวิชาเดียวที่เน้น lecture เป็นหลัก และเป็นวิชาเดียวที่จบเทอมมีการสอบข้อเขียน ซึ่งเราก็ top ชั้นไปตามระเบียบ เพราะเราเก่งท่องจำ 55

FILM PRODUCTION WORKSHOP
คลาสต่อเนื่อง เป็นเวิร์คช้อปการใช้กล้องฟิล์ม ถ่ายด้วยฟิล์ม ต้องเรียนการจัดแสง การวัดแสง ใช้กล้อง ทุกอย่างนั่นแหละ จบคลาส ต้องทำหนังด้วยฟิล์ม 1 นาทีกันคนละ 1 เรื่อง ด้วยกล้องฟิล์ม 16 Bolex หรือ Arri

VIDEO PRODUCTION WORKSHOP
เรียนการถ่ายด้วยวิดิโอ แล้วก็ทฤษฎีเกี่ยวกับวิดิโอ สุดท้ายทำหนังสั้นๆไป 2 เรื่อง

DIGITAL EDITING
เรียนการใช้ Final Cut Pro (โรงเรียนนี้เน้น Mac เป็นหลัก ปกติเราเคยใช้แต่ premiere)

PRODUCTION SOUND
เรียนทฤษฎีเกี่ยวกับการบันทึกเสียง ฝึกใช้อุปกรณ์ บูม ไมค์ชนิดต่างๆ เครื่องมิกซ์ทั้งหลาย แล้วก็ลองถ่ายทำกันจริงๆ โดยแบ่งหน้าที่กันทำคนละอย่าง บูมมันหนักจริงๆเลย

FILMMAKING FUNDAMENTAL
นั่งดูงานเพื่อนในคลาส ทั้งที่เสร็จแล้ว หรือกำลังทำอยู่แล้วต้องการคำแนะนำ ทุกคนช่วยกันวิจารณ์ แลกเปลี่ยนความเห็น อาจารย์ James Benning ก็วิจารณ์ด้วย ชอบคลาสนี้มาก รู้สึกว่าเพื่อนๆเก่ง อาจารย์ก็เก่ง

SOUND&IMAGE
ดูหนังฟังเสียง วิเคราะห์ความสัมพันธ์ของภาพและเสียง อิทธิพลที่มีต่อกัน บางวันก็นั่งมิืดๆอยู่ในโรงหนัง ฟังเสียงไปเรื่อยๆ ดนตรีมาก sound ประหลาดๆบ้าง มีวันนึงนั่งฟังเสียงกบชนิดต่างๆไปครึ่งชั่วโมงในความมืด เป็นคลาสที่เราว่า"cool" และกระตุ้นความคิดดี

STRUCTURING STRATEGY
คลาสนี้ แต่ละสัปดาห์จะเชิญ artist มาบรรยายและฉายหนัง หนึ่งในนั้นคือพี่เจ้ย อภิชาติพงศ์ นั่นเอง

FILM TODAY
นั่งดูหนังน่าสนใจในโรง แล้วก็วิจารณ์กันหลังหนังจบ ทุกสัปดาห์ต้องส่ง Paper เกี่ยวกับหนังเรื่องที่ดู คนสอนคือ Thom Andersen ผู้เป็นอาจารย์ mentor ของเรา (ดูรูปประกอบ คนนี้แหละที่เขาลือกันว่า Tim Burton เอาไปเป็นต้นแบบตัวละครอย่าง Beetle Juice กับ Jack Skellington) คลาสนี้เองทีทำให้เราได้เจอกับ Pedro Costa คนทำ Colossal Youth

ESSENTIALS
คลาสของ Experimental Animation ที่เราไปขอเขาเรียน สอนเกี่ยวกับพื้นฐานอนิเมชั่น แต่ละอาทิตย์เราต้องทำ animation สั้นๆส่งตามหัวข้อที่เรียน เอาไว้วันหลังจะโพสต์ animation ที่เราทำ เป็นคลาสที่สนุกมาก แต่กินเวลาเหลือเกิน

INSTITUTE DANCE
เป็นคลาสโมเดิร์นแดนส์! จาก dance school แต่พอดีคลาสนี้ออกแบบให้สำหรับผู้เริ่มต้น คนเรียนก็เป็นเด็กจาก school อื่นที่ไม่ได้เป็น major dance เช่นเดียวกับเรา เพราะฉะนั้นทุกคนก็ประดักประเดิดเหมือนกันหมด เรียนคลาสนี้เพื่อความมันส์ สนุกดี

นอกจากนี้ ก็มีบางคลาสที่เราไม่ได้ลงทะเบียน แต่เราก็ไปนั่งๆแจมกับเขาด้วยเป็นประจำ เช่น RADICALIZING VISION กับคลาส animation บางคลาส

The Boss of It All ขำแบบอาร์ตๆ

2007-01-10T22:42:00.000-08:00

หนึ่งในหนังที่เราอยากดูถึงมากที่สุด คือหนังเรื่องนี้ The Boss of It All หนังใหม่ของ Lars Von Trier ที่อยากดูสุดๆ ไม่ใชแค่เพราะเป็นหนังของ Von Trier เท่านั้น แต่เป็นเพราะมันเป็น comedy ด้วย อยากรู้จริงๆว่า ผู้กำกับใจร้ายคนนี้จะรับมือกับหนังตลกได้ยังไง

เพราะเราสงสัยมานานแล้วว่า ทำไมความเป็นอาร์ตกับความตลกมันไม่ค่อยจะไปด้วยกันเลย เพราะนึกถึงหนังอาร์ตทีไร มันก็จะนิ่งๆเบื่อๆลึกๆ ซึ่งต่อให้เราชอบมันมากแค่ไหน แต่ก็แอบคิดอยู่ตลอดเวลาแล้วอารมณ์ขันล่ะ? ทำไมเวลาดูหนังเยี่ยมๆทีไร มันเป็นหนังที่ได้แต่ทำหน้าตูด หน้าอึ้ง ทึ่ง หรือไม่ก็น้ำตาไหลลึก ทำไมไม่ค่อยได้ฮาระหว่างดูหนังอาร์ต แม้กระทั่งหนังสั้นของเราทำเอง ก็มีแต่หนังหลับๆนิ่งๆ(แทบ)ทั้งนั้น อารมณ์ขันเราหายไปไหนหว่า เราก็ว่าเป็นคนตลกนะ(แม่บอก) อย่าบอกนะว่าคนทำหนังอาร์ตไม่ชอบหัวเราะ ไม่งั้นจะไม่คบ จริงๆแล้วอารมณ์ขันเป็นวัตถุดิบสำคัญไปสู่การบรรลุด้วยซ้ำ ดูรอยยิ้มบนปรมาจารย์เต๋าทั้งหลายสิ อารมณ์ดีจะตาย อารมณ์ขันมันผิดตรงไหน?

จะว่าไป หนังอาร์ตหลายเรื่องก็แทรกอารมณ์ขันกันอยู่เยอะ จะขำกันเนียนๆแอบๆ ขำกันนิ่งๆหน้าตายก็เห็นบ่อย ขำแบบจู่ๆขำไม่ทันตั้งตัวก็มี แต่ที่เน้นขำกันเป็นหลัก ไม่ใช่ซ่อนอยู่หยิมๆนั้นมีไม่เยอะ ประเภทจัดวางในร้านวิดิโอต้องอยู่หมวด comedy หาไม่ค่อยได้

ในคลาสที่โรงเรียนก็เคยถกกันถึงอารมณ์ขันว่าทำไมคนทำหนัง"จริงจัง"ทั้งหลาย หวาดกลัวกับอารมณ์ขัน เป็นเพราะอารมณ์ขันของแต่ละคนมันต่างกันเกินไปหรือเปล่า เป็นเพราะอารมณ์ขันมันแบ่ง class ของคนหรือเปล่า หรือเพราะการหัวเราะมันตื้นเขิน ไม่ลึกซึ้งพอ หรือเพราะอะไรกันแน่ มีอยู่วันนึงในคลาสชื่อ Radicalizing Vision ซึ่งเป็นคลาสฉาย "หนังอาร์ต" ระดับ Hardcore ประเภทไม่อดทน ย่อมแพ้พ่าย อาจารย์จัด Theme "Comedy" ฉายหนังเน้นอารมณ์ขันโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศที่เยี่ยมมาก แม้หนังอาร์ตพวกนี้จะไม่ได้ฮาแบบขี้แตก แต่เป็นฮาแบบพิลึก ตลกแบบอาร์ตๆ ประเภทดูแล้วเอ๊ะ... ขำดีหรือเปล่า แรกๆกระมิดกระเมี้ยนขำ หลังๆก็ขำก๊าก สดชื่นดีแท้

กลับมาที่ Von Trier ต่อ แม้จะทำหนังตลก แต่เขาก็ยังไว้ลาย ด้วยการทำหนังตลกที่ไม่ธรรดา ใครดูตัวอย่างจะเห็นมุมกล้องพิลึกๆ ไม่ใช่เพราะเจ้าตัวเลือกมุมกล้องแบบนั้นเพื่อความเท่ แต่เพราะเขา"เคลม"ว่า เขา "no longer see the point in framing" เขาทำหนังเรื่องนี้โดยไม่ใช้ตากล้อง แต่ใช้ระบบที่เขาจดทะเบียนแล้วมีชื่อว่า Automavision ซึ่งคือหลังจากเลือกตำแหน่งกล้องว่าควรอยู่ตรงไหนแล้ว เขาให้คอมพิวเตอร์เลือกมุมกล้อง เลือกการแพน เลือกโฟกัส เลือกแม้กระทั่งเสียง ตามพารามิเตอร์ที่ตั้งไว้ ได้ออกมายังไง เขาก็ใช้อย่างงั้น อะไรประมาณนั้น

แถมเขายังมี lookey อันเป็นสิ่ง "แปลกปลอม" อยู่ในหนังอีก 5-7 อย่าง ให้คนดูคอยจับตาเหมือนเล่นเกมส์ โดยแต่ละอย่าง มีความสัมพันธ์กันตามตรรกะของหนัง หรืออะไรซักอย่าง คนดูคนไหนจับได้หมด ได้สิทธิ์ไปเป็นตัวประกอบหนังใหม่เรื่องต่อไปด้วย ...เอาเข้าไป (แอ๊ะ อย่าโลดเต้นไป คนไทยหมดสิทธิ์นะ เพราะเขาให้แค่คนเดนมาร์ก)

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความตลกประหลาดเรื่องนี้ได้ที่เว็บ http://www.direktorenfordethele.dk/
ระหว่างรอหนังเรื่องนี้ฉาย ไปเอา Zoolander มาดูอีกดีกว่า :p

กลับบ้านนอก

2007-01-09T19:43:00.000-08:00

จากนักเขียนจากเมือง LA กลับสู่ภูมิลำเนาเราที่ Valencia เตรียมตอนรับเทอมการศึกษาใหม่ อารมณ์เหมือนเด็กบ้านนอกจากกรุงเทพฯเพื่อกลับบ้านเกิด Valencia มันช่างเงียบสงบซะจริง โดยเฉพาะตอนนี้ที่เด็กหอทั้งหลายยังกลับกันมาไม่หมด แคมปัสก็เลยเงียบๆตายๆ แต่ก็มีบางคนนะที่อยู่ที่หอตลอดทั้งเบรก ถามเขาว่าทำอะไร บ้างก็ว่าทำงานบ้าง นอนเฉยๆบ้าง บอกคนบอกว่าเวิร์คเอาท์อยู่ในห้อง ...แหม ทำไปได้

เมื่อคืนเน็ตก็เจ๊งเสียอีก จะตัดหนังกล้องก็ดันอยู่กับนักเขียน เงียบๆแบบนี้คงไม่มีอะไรดีไปกว่าการอ่านหนังสือ เลยหยิบมาพลิกอ่านไปซะ 4-5 เล่มทีละนิดทีละหน่อย ปีใหม่มานี้ อ่านหนังสือจบไปแล้ว 3 เล่ม อยากแนะนำ 2 เล่ม อันได้แก่

- The Tao of Pooh โดย Benjamin Hoff
ชอบสุดๆๆๆๆ เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง ซื่อๆแต่ซับซ้อนในคราวเดียวกัน คิดอยู่ว่าจะอ่าน The Te of Piglet ต่อ แต่เหมือนกับมีแต่คนบ่นว่า อีกเล่มไม่ดีเท่า ราวกับเป็นคนละคนเขียน
- The Book of Laughter and Forgetting ของ Milan Kundera
ฉลาดลึกเช่นเคย ไม่รู้สมองเขาคิดได้ยังไง สรุปตอนนี้เราเหลือ คุนเดระ อีก 8 เล่มที่ต้องอ่าน -_-' (อ่านไปแล้ว 5) สู้นักเขียนไม่ได้ เพราะนักเขียนอ่านครบทุกเล่มเรียบร้อยแล้ว (ลาภปากเราแท้ๆ เพราะเราไม่ต้องซื้อ โฮะๆๆ)

โดน Tag กลางวันแสกๆ

2007-01-07T12:17:00.000-08:00

----------------------------------------------------------------------
celinejulie said...
น้อง BOAT โดนดิฉัน tag แล้วนะ

blog tag ในที่นี้คือการบอกอะไรเกี่ยวกับตัวเองมา 5 อย่างแล้วเอาไป tag คนอื่นต่อ เหมือนเป็นจดหมายลูกโซ่ประเภทหนึ่ง

อ่านของดิฉันได้ที่
http://celinejulie.blogspot.com/2007/01/technopolyclinic.html

ดูร่องรอยของ BLOG TAG ได้ที่
http://www.keng.ws/files/blog-tag_trace.html
(รู้สึกว่าเขาจะสะกดชื่อเว็บบล็อกเราผิด ฮ่าๆๆ)
----------------------------------------------------------------------

ครับๆๆๆ TAG ก็ TAG ครับ :-)

ต้องเขียนเรื่องเกี่ยวกับตัวเองที่คนอื่นไม่รู้นี่ยากอยู่ เพราะเราไม่รู้ว่าคนอ่านเป็นใคร เพราะแต่ละคนก็รู้เรื่องเกี่ยวกับเรามากน้อยไม่เท่ากัน เอาเป็นว่าเราจะเล่าย้อนอดีตเกี่ยวกับเหตุการณ์สำคัญๆบางอย่างเกี่ยวกับ"หนัง"
(ในเมื่อบล็อคนี้มันควรจะเกี่ยวกับหนัง?) ที่เราคิดว่ามีผลให้เราเป็นเราอยู่ตอนนี้ก็แล้วกัน

1. เราเป็นคนที่ดูหนังมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะพ่อแม่ชอบดูเลยต้องพาเราเข้าโรงหนังไปด้วย เราคือหนึ่งในเด็กที่ก่อความรำคาญในโรงด้วยการถามโน้นถามนี่ตลอดเวลา เพราะไม่เคยเข้าโรงที่เป็นพากย์เสียงภาษาไทยเลย(นอกจากดูหนังไทย หรือหนังจีน) และตอนนั้นอ่านซับไตเติ้ลก็ไม่ทัน บางทีแม่ก็ตอบ บางทีแม่ก็ไม่ตอบ บางทีแม่ก็ปิดปากเรา บางทีแม่ก็ปิดตาเราเวลามีฉากโป๊ในหนัง ซึ่งเราก็จะพยายามแหกลูกตาให้กว้างที่สุดเพื่อมองลอดช่องเล็กๆระหว่างนิ้วให้ได้

หนังโรงเรื่องแรกที่จำได้ (แต่มั่นใจว่าไม่น่าใช่เรื่องแรกจริงๆ) คือเรื่อง "ครูไหวใจร้าย" อาจเพราะเป็นภาษาไทยก็ได้ เลยจำได้มากกว่าเรื่องอื่น นอกจากหนังโรงแล้ว พ่อแม่ยังชอบพาไปดูหนังตามเทศกาลต่างๆ คุ้นๆว่าเคยไปดูหนังที่เกอเธ่ด้วย

2. เราบ้าดูการ์ตูนมาก โดยเฉพาะการ์ตูนดิสนีย์ทั้งหลาย จะเช่ามาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่นั่น แต่หนังการ์ตูนที่เปลี่ยนชีวิตเราคือ Aladdin ที่ทำให้เกิดความคิดอยากเป็น animator และเริ่มค้นคว้าทุกอย่างเกี่ยวกับ animation ซื้อหนังสือทุกเล่มที่หาซื้อได้ หาการ์ตูนเก่าๆของดิสนีย์ (และไม่ดิสนีย์) มาดู ทั้งที่เคยดูแล้วและไม่เคยดู

แล้วเราก็ได้ดู Beauty and the Beast อีกรอบ ทั้งๆที่จริงๆเคยดูในโรง แต่ตอนนี้การกลับมาดูอีกครั้ง ทำให้เรามองมันเปลี่ยนไป เดือนนั้นหยิบ Aladdin กับ Beauty and the Beast ดูสลับกันไปมาทุกวัน แม่ตกใจว่าเป็นบ้าอะไร สุดท้ายตอนนี้ ได้ดู Beauty and the Beast ไปแล้วมากกว่า 50 รอบ จำบทสนทนาในหนังการ์ตูนดิสนีย์ยุคหลังๆได้หมด ตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบ ฟังซาวน์แทรกจนขึ้นใจ ใฝ่ฝันอยากไปทำงานที่ Disney ตอนนั้น animation คือชีวิตของเรา และมันก็พาไปสู่การเป็นแชมป์รายการแฟนพันธุ์แท้

แม้ว่าตอนนี้เราไม่ได้บ้าการ์ตูนดิสนีย์เหมือนแต่ก่อนแล้ว (เพราะมันไม่มีอะไรน่าสนใจอีก) แต่มองย้อนกลับไปก็อดยิ้มไม่ได้ว่า เคยบ้าคลั่งได้ขนาดนั้น และที่ฮากว่าคือ ตอนนี้ได้มาเรียนที่ CalArts มหาลัยในฝันตั้งแต่เด็ก เพราะทีมงานดิสนีย์และพิกซ่าร์ต่างจบกันมาจากที่นี่ และมหาลัยนี้ก่อตั้งโดย Walt Disney

3. . หนังสือหนังเล่มแรกที่ซื้อคือ "Starpics" หน้าปก The Firm คิดว่าซื้อตอนประมาณ ม.2 หรือ ม.3 เมื่อมีเล่มแรกก็มีเล่มต่อๆไปอีก รู้ตัวอีกที ก็ซื้อนิตยสารหนังทุกเล่มที่หาซืื้อได้ และซื้อทุกฉบับในยุคนั้นด้วย Starpics, Entertain, Cinemag, Star&Style(ชอบเล่มนี้มาก โป๊ดี), FilmView, หนังสือหนังที่แมงป่องทำ แล้วอะไรอีกหว่า???? คือซื้อมันทุกเล่มที่ขวางหน้า เพื่อนๆม.ต้น เขียนถึงเราในหนังสือรุ่นว่าเป็น "Hollywood เคลื่อนที่"

4. หนังเรื่องแรกที่ให้เรารู้สึกว่่าหนัง ไม่ใช่แค่อะไรที่ดูไปเพลินๆอีกต่อไป แต่กลายเป็นอะไรที่พิเศษและกระทบใจอย่างยิ่ง คือหนังเรื่อง "Strictly Ballroom" มันเป็นเรื่องที่ทำให้เกิดไฟในตัวอย่างรุนแรง จำได้ว่าไปดูในโรงกับแม่ และบอกแม่ว่า หนังเรื่องนี้พิเศษจริงๆ ไม่รู้แม่เข้าใจความรู้สึกหรือเปล่า หลังจากนั้นก็เริ่มขวนขวายดูหนังจากอย่างเป็นจริงเป็นจังมากขึ้น ไม่ใช่ดูตามโรงหนังทั่วๆไปอีกต่อไป เริ่มรู้จักร้านแว่น และก็ซื้อวิดิโอมาเก็บไว้ดองเต็มไปหมด ซึ่งจนบัดนี้ ก็ยังดูวิดิโอพวกนั้นไม่หมด (ไม่นับดีวีดีที่ตามมาอีกหลายร้อยเรื่อง) แต่ตอนนั้นก็ยังไม่คิดว่าจะอยากมาทำหนัง (แต่ยังอยากเป็น Animator อยู่ถ้าเป็นไปได้)

5. ระหว่างเรียนมหาลัยที่คณะสถาปัตย์ก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่าอยากทำหนังมากกว่าทำงานสถาปัตย์ เพราะตอนนั้นได้ไปเรียนหนังกับอาจารย์แดง และก็รู้สึกว่าการเรียนหนัง ใกล้ชิดกับหนังอย่างจริงจัง มันสนุกได้ขนาดนี้เลยเว้ย จึงมั่นใจมากขึ้นว่า น่าจะมาทางนี้ต่อไปอีกเรื่อยๆดู เราทำ Thesis ตอนเรียนสถาปัตย์เป็นบริษัท animation ช่วยนักเขียนเขียนบทละครเวทีสดใสอวอร์ด จบมาก็ไปฝึกงานทำหนังกับลูกพี่ และที่เหลือก็อย่างที่เห็นจนบััดนี้

อนาคตไม่รู้เป็นยังไง เราอาจจะทำหนังต่อไปเรื่อยๆ หรืออาจจะเปลี่ยนใจไปทำอย่างอื่นก็ได้ ซึ่งจากการสังเกตตัวเอง เราอาจจะทำมันทุกอย่างก็ได้ (ข้อนี้มีแนวโน้มมากที่สุด) อะไรอย่างเดียวมันไม่พอ เพราะชีวิตมันมีมากกว่าหนัง

----------------------------------------------------------------------

TAG ต่อนะครับ ไปที่
1. http://laughable-loves.blogspot.com/ นักเขียน
2. http://msoc.blogspot.com/ เพื่อนวัยรุ่น

Comedy Improv ฮาซึ่งๆหน้า

2007-01-07T00:32:00.000-08:00

ใครไม่รู้จัก comedy improv ก็ขอให้นึกถึงรายการ Whose Line Is It Anyway?
ที่ให้นักแสดง 4-5 มารับเงื่อนไขต่างๆ และทำตลกกันสดๆต่อหน้าต่อหน้าคนดูตามเงื่อนไขที่ให้ จริงๆเราก็ไม่รู้จักมันดีนักหรอก เพราะเท่าที่เข้าใจ การแสดงแบบนี้มันไม่มีในเมืองไทย แต่เคยได้ยินมาก่อน พอเห็นว่ามีโชว์อยู่แถวๆบ้านนักเขียนเลยไปดูกัน

วันนี้ไปดูมาเป็นวันที่สองแล้ว สนุกมากเลย วันแรกเป็นกลุ่มนักศึกษามือใหม่(แต่ฝีมือไม่ใหม่เลย) ส่วนวันนี้เป็นกลุ่มที่เล่นกันจริงจังหน่อย แต่ละโชว์ยาวประมาณ 1-2 ชั่วโมง เล่นกันทีละ 5-8 คน บางทีก็ขอให้คนดูช่วยคิดคำหรือประโยคอะไรก็ได้มา 3 อย่าง อย่างวันนี้เราเสนอคำว่า "Dragon" แล้วเขาก็เอามาผูกโยงเป็นเรื่องเป็นราวกันสดๆ tact team กันเล่นสลับไปมา ดูไปก็ลุ้นมาว่ามันจะออกมาอีกท่าไหน แต่พวกนี้เขาหัวไวกันจริงๆ ฮาขำกลิ้งเป็นบ้าเป็นบอ

จินตนาการว่าถ้าตัวเองไปอยู่บนเวที ต้องตายแน่ๆ คือให้ต่อเรื่องไปเรื่อยๆอาจจะได้ แต่คงไม่ขำ กลายเป็นน่าสมเพชไปเสียก่อน แต่เขาก็ว่าของแบบนี้มันเรียนรู้กันได้ แล้วเขาก็เปิดสอน workshop ให้ด้วย แต่ว่าต้อง audition ก่อน workshop เข้าใจว่ากับคนบางคน คงหมดหนทาง เกินเยียวยาจริงๆ (หวังว่าเราคงไม่เป็นอย่างนั้น) เสียดายที่ภาษาอังกฤษตัวเองยังกะเหรี่ยงอยู่ ไม่งั้นอยากไปเข้าเวิร์คชอปกับเขาบ้าง (แต่ว่าเทอมหน้าจะลงเรียน acting เพื่อความมันส์)

แล้วคุณล่ะตลก ไหวพริบดี เอนเนอจี้สูง และกล้าแสดงออกหรือเปล่า ถ้าใช่ มาทำ comedy improv show ในเมืองไทยกันเถอะ สนุกดี คนดูก็ฮา นักแสดงก็สนุก เหมือนได้มาเฮฮากับเพื่อน ซ้อมก็ไม่ต้องซ้อมเพราะไม่งั้นมันก็ไม่ใช่ improv(ise)

Children of Men

2007-01-06T00:03:00.000-08:00

Alfonso Cuarón เป็นผู้กำกับที่น่าสนใจมาก เขาทำหนังพาณิชย์ได้อาร์ตดี หรือไม่ก็เรียกว่าทำหนังอาร์ตได้พาณิชย์ดี ไม่รู้นิยามไหนเข้าท่ากว่ากัน แต่ที่แน่ๆเขาทำหนังได้สนุกและหลากหลายดี

Children of Men เป็นหนังที่สนุกมาก และทำให้เราทึ่งมากกับความสามารถของเขาในการสร้างบรรยากาศของหนัง ความตลาดที่แตกต่าง ความท้าทายที่เข้าใจง่าย อารมณ์ขันกับความตึงเครียด แต่ที่อยากจะร้องไห้คือเทคโนโลยี CG ที่เอามาใช้ มันระดับพระเจ้าโดยแท้ แถมใช้ได้เนียนไม่กระโตกกระตากอีกด้วย ทั้งแบบที่เดาได้่ว่าคงใช้ CG ช่วย (ไม่ใช่เพราะดูหลอก แต่เพราะมันถ่ายจริงๆคงไม่ได้) กับแบบที่ไม่บอกก็ไม่รู้ ถ้าหนังเข้าเมืองไทยเมื่อไหร่ เราขอแนะนำให้ไปดูกันให้ได้ โดยเฉพาะฉากลองเทค 9 นาทีในรถ มันระดับต้องกราบตีนจริงๆ (...กับอีกหนึ่งฉากสำคัญ ขอเก็บเป็นความลับ)

ใครดูแล้วและอยากรู้ว่าเขาทำกันได้ยังไง ก็ลองเข้าเว็บนี้ (ต้อง register free ก่อน) ยิ่งอ่านก็ยิ่งทึ่ง เราไม่เข้าใจเลยว่า ผู้กำกับที่เวิร์คกับ CG เก่งๆเนี่ยะ สมองเขาทำงานยังไง

The Museum of Jurassic Techonology

2007-01-04T23:17:00.000-08:00

วันนี้เรากับนักเขียนไปทัวร์อีก Museum หนึ่ง ซึ่งหลายคนบอกนักบอกหนาว่าต้องมาให้ได้ มันคือ The Museum of Jurassic Technology ใช่แล้ว Jurassic ที่เป็นยุคไดโนเสาร์ และ Technology ก็คือเทคโนโลยี แล้วยุคไดโนเสาร์มันมีเทคโนโลยีได้ยังไง ? ก็นั่นน่ะสิ

พอถึงที่เราก็งงๆกันว่าเนี่ยะนะ มิวเซี่ยม ทำไมเหมือนห้องแถว แถมเป็นห้องแถวร้างอีกต่างหาก สงสัยปิดไปแล้วมั้ง แต่พอเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เห็นปุ่มเล็กๆบอกให้กด พอกดก็มีผู้หญิงเดินมาเปิดให้เข้าไป ในนั้นก็มืดๆ เป็นไฟสีส้มๆ ดูลึกลับมาก ข้างในเหมือนเขาวงกตกลายๆเพราะมีหลายซอกมุม และของที่จัดแสดงแต่ละอย่าง เราไม่รู้จะอธิบายมันได้ยังไงดี คำที่น่าจะใช้บรรยายมันได้คือ "พิลึก", "พิศวง", "ลึกลับ, "'งงงวย", "เชี่ยอะไรของมันวะเนี่ยะ"

มันคล้ายๆกับว่าเราไปหลงอยู่ในห้องใต้ดินของนักเหล่านักวิทยาศาสตร์ แพทย์ ศาสตราจารย์ ยุคก่อน ที่สังคมไม่ยอมรับ แล้วที่นี่นี่ก็รวบรวมข้าวของของพวกเขาและก็ทฤษฎีต่างๆที่ถูกค้นพบ? มาอธิบายให้พวกเราฟัง(ในรูปแบบที่จริงจังมากที่สุด) เราได้เห็นจออธิบายเรื่องศาสตร์แห่งความทรงจำผ่านรูปทรงกรวยและการตัดของระนาบ เราได้เห็นเม็ดวัลนัทที่ต้องมองผ่านแว่นขยาย โดยมีคำอธิบายว่า ด้านหน้าของเม็ดวัลนัทนี้มีรูปสลักของช้าง สิงโต กระตาย หมาป่า ควาย ส่วนด้านหลังสลักประวัติศาสตร์ เราได้เห็ีนเขาบนกำแพง ที่มีคำอธิบายว่าพวกมันงอกออกมาจากผู้หญิงโบราณคนนึง แล้วก็มีห้องจัดแสดงของงานศิลปะขนาดจิ๋วที่ต้องมองผ่านกล้องจุลทรรศน์ ภาพสามมิติที่ต้องใส่แว่นดู มีห้องความเชื่อโบราณ มีห้องที่กำแพงโดยรอบเต็มไปด้วยทฤษฎีทางภาษาที่ค้นพบใหม่ ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่ออธิบายความคิดเชิงตรรกะโดยเฉพาะ มีโมเดลของเรือโนอาห์พร้อมผ่าเซ็กชั่นให้เห็นโครงสร้างภายใน ฯลฯ

ถ้าอ่านแล้วงงก็ไม่แปลก เพราะคนดูในมิวเซี่ยวก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ลองดูภาพประกอบบางส่วนที่จัดแสดงมิวเซี่ยมนี้ด้านบน แล้วจะเข้าใจอารมณ์ว่ามันประมาณไหน

คือมันเป็นมิวเซี่ยมที่ยิ่งอ่านคำอธิบาย ยิ่งดูของที่เขาจัดแสดงแต่ละอย่างแล้วก็ยิ่งไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ทุกอย่างน่าทึ่งในความอัศจรรย์ และความพิลึกชวนพิศวงเป็นที่สุด และนี่แหละคือความเยี่ยมของมิวเซี่ยมนี่ เพราะมันสร้างประสบการณ์ประหลาดให้คนดู เราไม่อาจรู้ได้เลยว่านี่มันจริงหรือมันหลอกกันแน่ เพราะทุกอย่างมันดูจริงจังไปหมด

โบรชัวร์ของมิวเซี่ยมเขียนว่า "The term museum meant a spot dedicated to the muses — a place where man's mind could attain a mood of aloofness above everyday affairs." ทุกคนบอกๆกัน ว่าถ้าจะไปที่นี่ก็ไปเลย ไม่ควรรู้อะไรมาก่อน เข้าเว็บมิวเซี่ยม ก็ไม่ช่วยอะไร เพราะมันต้องไปสัมผัสกับความน่าประหลาดใจด้วยตัวเอง

ตอนเรานั่งดูจออธิบายงานในห้องเล็กๆตรงมุมมืด (มันมืดไปหมดแหละ) มีผู้หญิงเดินเข้ามา และตกใจมากที่เห็นเรา นั่งอยู่ตรงนั้น เขารีบขอโทษขอโพยใหญ่ แล้วบอกว่า "Sorry, it's just that everything in this museum scares me" เราว่านั่นเป็นประโยคที่อธิบายมิวเซี่ยมนี้ได้ดีที่สุด

Venice Beach, the sun and the moon

2007-01-03T21:59:00.000-08:00

ไม่ใช่ที่อิตาลี แต่เป็น Venice ที่ California ปกติท้องฟ้าที่นี่ไม่ค่อยมีเมฆ แต่เมื่อวานฟ้าสวยจับใจ มีแต่กล้องภาพนิ่งก็เลยกระหน่ำถ่ายเหมือนไม่เคยทะเลมาก่อน วันนี้กลับไปอีกรอบ พร้อมกับกล้องวิดิโอ แต่ฟ้าไม่เหมือนเดิมแล้ว พระจันทร์ก็ไม่เหมือนเดิม สีสันที่เคยเห็นก็ไม่เหมือนเดิม อย่างนี้แหละนะ ทำงานกับธรรมชาติ จะไปคาดหวังให้ได้ดั่งใจ เป็นไปไม่ได้ ต้องไหลตามเขาไป เราก็เป็นมนุษย์ตัวเล็กๆ คงไม่อาจไปเรียกร้องอะไรกับธรรมชาติได้ แต่ก็นี่แหละ เสน่ห์ของมัน ความคาดเดาไม่ได้ ความมหัศจรรย์หลายครั้งก็เกิดจากความคาดเดาไม่ได้ บางทีคนทำงานหนังก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน เพราะมันเกิดขึ้นสดๆต่อหน้ากล้อง ถ้าทุกอย่างมันเป็นไปอย่างที่คิดไว้ แล้วมันจะสนุกตรงไหน จริงมั้ย

โวยวาย โวยวาย

2007-01-03T00:35:00.000-08:00

เพิ่งมารู้วันนี้เองว่า บล็อคที่เราอุตส่าห์ทำจัดวางเลย์เอาท์ซะสวยงาม ยามเมื่อยลบนเครื่อง Mac แท้จริงแล้วเมื่อดูด้วย Internet Explorer ในเครื่อง PC มันเละเทะดูไม่ได้ไร้ซึ่งดีไซน์เป็นที่สุด ถึงกับช็อคซีนีม่า แล้วคำพูดเก่าๆของเพื่อนๆก็กลับมา แฟลชแบ็คราวกับภาพยนตร์ เช่น หาโน้นไม่เจอ ลิงค์ยาก บล็อคเข้าใจยาก อย่างโน้นอย่างนี้ ซึ่งไอ้เราก็ไม่เข้าใจว่า อะไรวะ... อุตส่าห์ออกแบบไว้ซะสวยงาม user friendly ขนาดนี้ ไฉนเพื่อนๆยังมาบ่นโน้นบ่นนี่อีก Damn Internet Explorer! เลยต้องมานั่งแก้ให้วุ่นอีก หวังว่าตอนนี้คงพอดูได้แล้วนะ สหาย PC ทั้งมวล นี่แหละนะ ไม่รู้จะมีระบบที่แตกต่างกันทำไม ทั้ง MAC ทั้ง PC ทั้ง PAL ทั้ง NTSC ต้องมาสละเวลาให้กับการรองรับอะไรพวกนี้

Margritte ที่ LACMA

2007-01-02T00:09:00.000-08:00

1952

1958

อีกหนึ่งสถานที่ที่นักเขียนชอบพาไปคือ museum วันนี้ไปเยือนที่ LACMA ซึ่งกำลังจัดแสดงงานของ Rene' Margritte และศิลปินอื่นๆที่ได้รับอิทธิพลจากงานของ Margritte ประกอบกันไปด้วย เวลาละเลียดเดินดูงานในมิวเซี่ยมทีไร จะรู้สึกเกิดแรงบันดาลใจ ไปพร้อมกับจิตอันสงบอย่างประหลาด หลังจากดูงานของมาร์กริตจบ ก็เกิดอาการตื้นตันและเหน็ดเหนื่อยเปลี้ยสมองไม่อาจรับอะไรได้อีก เกินกว่าจะไปดูงานศิลปะในส่วนอื่นของมิวเซี่ยม จึงเป็นอันพ่ายแพ้ต่อสังขาร และซูฮกต่อมาร์กริตที่กระทำเด็กตาดำๆอย่างเราได้ถึงเพียงนี้

ภาพประกอบโพสต์นี้คือหนึ่งในภาพที่เราชอบมากที่สุดของเขา ทั้ง 2 ภาพมีชื่อเหมือนกันคือ The Listening Room ภาพที่เราชอบและได้เห็นในมิวเซี่ยมคือภาพบน วาดในปี 1952 อีกภาพเราเพิ่งมาค้นพบตอนเซิร์ชเน็ต ตอนแรกงงว่า เอ๊ะนี่มันไม่ใช่แอปเปิ้่ล ไม่ใช่ห้องที่เราชอบนี่หว่า นี่มันภาพเลียนแบบ! แต่จริงๆแล้วคงไม่ใช่ เข้าใจว่าเป็นภาพของมาร์กริตทั้งคู่ แต่อีกภาพวาดในปี 1958 ห่างมา 6 ปี ชื่อภาพก็เหมือนกัน องค์ประกอบก็เหมือนกัน (แต่เรา"รู้สึก"กับภาพบนมากกว่า) เราไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามาร์กริตพยายามจะทำอะไร ถึงได้วาดอีกภาพเหมือนกันๆ แถมใช้ชื่อเดียวกันอีก

Happy New Year 2007!

2007-01-01T14:22:00.000-08:00

สุขสันต์วันปีใหม่ครับทุกคน ขอให้มีความสุขมากๆสุขภาพแข็งแรงกันตลอดทั้งปีนะครับ!

1 ปีก่อนพอดิบพอดี ตอนนั้นกำลังปั่นใบสมัคร เขียน essays ส่ง CalArts สุดริด ยื่นเอกสารชี้ชะตาที่ไปรษณีย์วันที่ 30 ธันวา เพราะต้องเดินทางไปฉลองปีใหม่ 2006 กับครอบครัวที่เชียงราย ผ่านไป 1 ปี ตอนนี้ได้มาเรียนที่ CalArts สมใจอยาก รู้สึกเหมือนผ่านไปแล้วนานมาก ทั้งๆที่เพิ่ง 1 ปีเอง มองย้อนกลับไป อดยิ้มไม่ได้ที่เห็นว่า การตัดสินใจลงมืออะไรซักอย่างในตอนนั้น ได้ช่วยให้เราเดินทางมาตรงนี้ในปัจจุบัน

ปีนี้ฉลองปีใหม่ที่ LA เดินทางกับเพื่อนๆเด็กไทยไปแถวๆ Universal Studio ไม่ได้เข้าไปหรอก เพราะประหยัดตังค์ ก็เฮ้วๆอยู่ตรงถนนร้านค้าด้านนอก นึกว่าจะเคาน์ดาวน์กันที่นี่ แต่เพื่อนบอกหิว แล้วร้านแถวนี้ก็คนเยอะเหลือเกิน เลยเดินทางกันต่อไปยัง Thai Town แล้วก็นับถอยหลังกันหน้าบาร์ไทยๆนี่แหละ ไม่ได้เข้าไปเช่นเคย เพราะประหยัดตังค์ค่าเข้า อาศัยลูกแจมเฮฮาไปด้วย แต่ได้ยิ้มๆขำๆกับเพื่อนข้างนอกร้าน กับอากาศเย็นๆ ก็พอแล้ว เห็นพลุตรงโน้นตรงนี้ประปรายอยู่ไกลๆ ที่เมืองไทยป่านนี้คงนอนหลับกันไปหมดแล้วล่ะมั้ง

ไม่ป่วยก็ดูหนัง ป่วยก็ดูหนัง

2006-12-30T20:57:00.000-08:00

ป่วย ป่วย ว่าจะไม่ป่วยแล้วเชียว น้ำมูกไหล จมูกคัด บวม ปวดกระบอกตา ร้อนผ่าว ช้ำๆ นอนซมไม่โพรดักทีฟมาสองวันแล้วเนี่ยะ แต่เห็นว่าเป็น winter break เพราะฉะนั้น ก็สมควรจะเบรกใช่มั้ย บางทีร่างกายอาจจะเรียกร้องขอพักผ่อนก็ได้ เพราะไม่ได้พักมาตลอด semester พักบ้างก็ดีเหมือนกัน

แต่ป่วยแบบนี้จะพักทำอะไรได้นอกจากอ่านหนังสือและนั่งดูหนังไปเรื่อยเปื่อย สุดท้ายก็หนีไม่พ้นหนังเอาจริงๆ
หนังที่เหมาะจะดูตอนป่วยคือหนังอาร์ตๆหลับๆนี่แหละ เพราะมันดูเพลินๆไม่ต้องคิดดี ดูไปก็หลับไป ไม่แน่ใจว่าเพราะหนังหรือเพราะป่วยกันแน่

อย่างงี้มีตบ

2006-12-29T22:26:00.000-08:00

ช่วงนี้เป็น winter break เลยหอบข้าวของหนีความว่างเปล่าของเมือง Valencia มาอยู่กับนักเขียนคนเดิมที่ LA. โชคดีที่นักเขียนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกิจกรรมศิลปะในเมือง ก็เลยได้ติดสอยห้อยตามเขาไปเปิดหูเปิดตาไปด้วย มาได้ไม่กี่วันก็ได้ดูละครไปแล้ว 3 เรื่อง อันได้แก่

1. The Lion King
ละครบรอดเวย์ที่พอดีมาทัวร์แถวนี้ คอสตูมความคิดเก๋ไก๋บรรเจิด ฉากเฉิกประทับใจ รู้สึกนึกถึงตอนนี้ยังเป็นเด็กๆ
2. The Bayou Legend
ดัดแปลงมาจาก Peer Gynt ละครของ Ibsen คนดำเล่นกันมันส์เด็ดซะระตี่ ร้องเพลงโชว์พาวกันไม่ไว้หน้าใคร ตัวละครเยอะมาก แต่บล็อกกิ้งทำได้ดี ชวนให้นึกถึงว่าน่าจะมีละครลูกทุ่งไทยที่มันส์หยดได้ใจแบบนี้บ้าง ครึ่งหลังละครฉีกไปในแนวทางที่คิดไม่ถึง บ้าบอคอแตกจนถึงที่สุด แต่สะใจว่ากล้าจริง
3. Sister Act: The Musical
ดัดแปลงมาจากหนังชื่อดัง คนทำดนตรีคือ Alan Menken เจ้าพ่อเพลงการ์ตูนดิสนีย์ ยังไว้ลายเหมือนเดิมด้วยเพลงไพเราะและลูกเล่นสไตล์กลิ่นเดิมๆ แต่พอดีชอบกลิ่นนี้อยู่แล้ว เลยดมซะ

กิจกรรมอีกอย่างที่ทำกันประจำคือไปเช่าหนังจากร้านดีวีดี แล้วเอามา copy นี่ก็ก็อปไปหลายแผ่นอยู่

ส่วนหนังโรงตั้งแต่มาเพิ่งได้ดูไป 2 เรื่อง คือ Dreamgirls กับ Notes on A Scandal เรื่องหลังนี่ดาราเล่นกันได้สะใจดีแท้ รับประกันความมันส์แบบช่อง 7 น่าจะมีคนทำหนังไทยแบบนีี้้บ้าง เพราะดูเหมือนจะมีบุคคลากรไทยที่เก่งในเชิงนี้อยู่เยอะ ใครลังเลว่าจะดูหนังเรื่องนี้ดีหรือไม่ จะบอกไว้ประกอบการตัดสินใจแล้วกันว่า เรื่องนี้ เคต บลันเชต ได้ ตบ กับ จูดี้ เดนช์ แน่นอน

Respectful Penis

2006-12-10T15:19:00.000-08:00

ตอนนี้ที่ CalArts กำลังมีงาน festival อุทิศให้กับนักประพันธ์ดนตรีชื่อ James Tenney ซึ่งเพิ่งจะเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน
(Tenney เป็นอาจารย์ที่ CalArts ด้วย)

ช่วงสามวันนี้ ตามจุดต่างๆของโรงเรียนก็เลยมีการแสดงผลงานของเขา คือมีนักเรียน มีอาจารย์มายืนร้องเพลง มาเล่นดนตรี ตามบันได ตามโถง ตามห้องประชุม คือต้องมีตารางเวลา เดินไปพร้อมกับแผนที่นี่แหละว่า เวลานี้ควรจะไปดูตรงไหน

Tenney เกี่ยวข้องกับภาพยนตร์ด้วย ตรงที่ว่า เขาเป็นเพื่อนสนิทกับ Stan Brakhage (สำหรับคนที่ไม่รู้ Brakhage คือนักทำหนังทดลองอเมริกันชื่อดัง ประมาณว่าคนดูหนังทดลองต้องโดนบังคับให้รู้จักไม่ว่าวันใดก็วันนึง) แล้ว Tenney ก็เป็นคนทำสกอร์ให้กับหนังเรื่องแรกของ Brakhage ในปี 1952 เรื่อง Interim นอกจากนี้ Tenney ก็ยังเล่นหนังของ Brakhage ด้วยบางเรื่อง (ในสมัยที่ทั้งคู่ยังหนุ่มๆ และ Brakhage ยังทำหนังแบบมีคนแสดงแบบค่อนข้างจะเล่าเรื่องอยู่) จากนั้นทั้งคู่ก็ร่วมงานและเป็นเพื่อนกันจนแก่เฒ่า

ใน festival เลยมีการฉายหนังที่ Tenney มีส่วนเกี่ยวข้อง (ทั้งที่เขาคอมโพสต์ดนตรีให้ หรือเป็นนักแสดงในหนัง) ก็เลยได้ดูหนังของ Brakhage บนฟิล์มหลายเรื่องด้วยกัน รวมทั้งหนังเรื่อง interim ด้วย ในงาน ก็เลยได้ฟังเรื่องเล่าจิปาถะเกี่ยวกับ Brakhage และ Tenny รู้สึกตลกดี คือดู Brakhage เป็น"คน"จริงๆมากขึ้น ไม่ใช่คนทำหนังที่ใครๆเขาก็ยกย่อง จนกลายเป็น "เทพ" ไปโดยปริยาย

แล้วมันเกี่ยวกับ Penis ตรงไหน มันเกี่ยวก็เพราะในบรรดาหนังที่ฉาย มีหนังเรื่องนึงชื่อ Fuses มันเป็นหนังที่มีฉาก sex ระหว่างหญิงชาย ประกอบด้วยภาพโคลสอัพอวัยวะเต็มไปหมด แล้วโคลสกันนานใกล้ชิดแบบถึงรูขุมขน แล้วเซ็กซ์ก็เป็นเซ็กซ์จริงๆ แต่พอดีมันเป็นหนังทดลอง มันก็เลยดูอาร์ตๆ ดูแล้วสวยงามโรแมนติก แต่ปฎิเสธไม่ได้ว่า นั่นน่ะ penis และ vagina ตัวจริงเสียงจริงแน่นอน

Tenney ตอนหนุ่มๆ

ไอ้การเห็นดุ้น เห็นรูอวัยวะบนจอภาพยนตร์ที่ CalArts ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเห็นบ่อยมาก เห็นแบบจะๆโคลสอัพบนจอใหญ่กันทั้งเรื่องก็มีถมเถ ทั้งหนังชายหญิง หนังชายชาย หญิงหญิง ที่นี่เขาไม่่มีการเซ็นเซอร์ก็เลยมีหนังเกี่ยวกับ sex อยู่ประจำ จะรุนแรงแค่ไหน ก็ตัวใครตัวมัน เด็กนักเรียนที่นี่ ก็ทำงานเกี่ยวข้องกับเซ็กซ์กันบ่อย ในคลาสอนิเมชั่น มีเด็กทำ animation เดินทางผ่าน vagina ผ่าน asshole กันเป็นว่าเล่น ดูแล้วก็ฮาๆ ชินกันมากกว่า

แต่ที่ครั้งนี้มันแปลกมากคือ หนังเรื่อง Fuses เนี่ยะ มันนำแสดงโดย James Tenney น่ะสิ ทั้งเรื่องเราก็เลยได้ดู Tenney ตอนยังหนุ่มแน่น having sex และ Close up of Tenney's penis กันเป็นเวลานมนาน แล้วผู้กำกับ Carolee Schneemann ซึ่งตอนนี้ก็แก่แล้ว เธอก็เป็นนักแสดงเอง เล่นกับ Tenney เธอมาในงาน แล้วก็อธิบายที่มาที่ไปของงานของเธอให้ฟังด้วย เธอเล่าไปก็ขำๆ แต่พอหนังฉายนี่ คนดูแบบ... โอ้ โหววววววว(...ในใจ อึ้งแดก) คาดว่าลูกศิษย์ของ Tenney คงรู้สึกไม่ต่างไปจากผม หรืออาจจะยิ่งกว่าผม

จบการฉายหนัง ก็มีภาพของ Tenney ตั้งแต่เด็กจนแก่ ประกอบดนตรีผลงานของเขา ส่วนคนในโรง ก็คงยังเห็นภาพติดตาของ Tenney having sex with huge penis อยู่ เรียกว่าเป็นงาน รำลึกถึงอาจารย์และศิลปินที่เคารพ ที่แปลกที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา

อาจารย์ และ อาร์ติส

2006-12-08T23:57:00.000-08:00

น่าสนใจดีที่พี่ MdS นักดูหนังตัวยงแห่งเมืองไทยที่ผมนับถือชื่นชม เอ่ยปากอยากดูหนังเรื่อง Ten Skies ของ James Bennings ขึ้นมา เพราะว่า James เป็นหนึ่งในอาจารย์ที่สอนผมอยู่ แล้ววันนี้ก็เพิ่งเรียนคลาสเขามา (เจมส์ คือคนที่พาพวกผมไปเดินป่านั่นแหละ)

http://www.imdb.com/name/nm0072159/

ในคลาสของเจมส์ เราเน้นเอาผลงานของนักเรียนในคลาสมาโชว์ ไม่ว่าจะเป็นงานที่สำเร็จแล้ว หรือกำลังอยู่ในช่วยพัฒนาก็ตาม แล้วพวกเราก็ discuss กัน อาจารย์เขาก็จะคอมเมนต์ แล้วเพื่อนๆก็ช่วยกันคอมเมนต์

ผมเอางานเก่าของตัวเองที่ทำที่เมืองไทยไปฉายให้จารย์ดู จารย์ดูจะชอบทีเดียว เพราะเดินมาบอกว่า Great works
วันนี้เขาก็เดินมาหาอีก บอกว่าเมื่อไหร่จะมีงานใหม่มาโชว์อีก อยากดู กลัวๆอยู่เหมือนกันว่า งานใหม่ๆจะไม่น่าสนใจเท่างานเก่า แต่ก็พยายามอยู่ให้มันดีขึ้นเรื่อยๆ

เทอมหน้า james เปิดสอนวิชาว่าด้วยหนังตัวเอง คลาสมีชื่อว่า bennings on bennings
ว่าด้วยตัวหนังเอง บวกถึงเบื้องลึกเบื้องหลังการทำงานทั้งหลาย ตอนแรกมาใหม่ รู้สึกว่า โหจารย์คนนี้มั่นใจมาก เปิดคลาสสอนเกี่ยวกับหนังตัวเอง ตอนหลังถึงได้มารู้ว่า จริงๆแล้วเขาดังมากโดยเฉพาะในยุค 70-80
ในฐานะคนทำหนังทดลองอเมริกัน ก็เลยค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองจะลงคลาสนี้อย่างแน่นอน จริงๆแล้วดูเหมือนว่าที่ CalArts จะมีอาจารย์อารมณ์นี้หลายคน ประมาณว่า เราไม่รู้หรอกว่าเขาเด็ดแค่ไหน มารู้อีกทีก็อาจจะสายไปแล้ว เพราะอาจารย์บางคนก็ไม่ค่อยชอบฉายงานตัวเองให้นักเรียนดู

อย่าง Mentor ผม Thom Andersen รู้แต่ว่าเขากำกับหนังเรื่อง Los Angeles Plays Itself ซึ่งดังและได้รางวัลโน้นนี่ แต่ผมก็ไม่ได้รู้แบคกราวด์อะไรเขามากมาย รู้แต่ว่า เวลาฟังเขาพูดเขาคุยเกี่ยวกับหนังและสังคมต่างๆ เขามีมุมมองและไอเดียความคิดที่ Intellectual มาก

กลับมาที่ james Bennings ต่อ อ่านบทสัมภาษณ์เขาได้ในหนังสืือ Critical Cinema เล่ม 2 เป็นหนังสือซีรีย์ว่าด้วยคนทำหนังทดลองอิสระ
ในเล่ม 2 นี้ มีบทสัมภาษณ์ของ Yoko Ono ว่าด้วยหนังเรื่อง Rape ที่พี่ MdS อยากดูด้วย

จริงๆมีหลายเรื่อง อาร์ตติสหลายคนมากที่อยากพูดถึง แต่วันนี้ขอพูดถึงการฉายหนังที่เก๋ที่สุดสำหรับพี่ MdS ก่อน พี่เขาว่าสำหรับเขาคือฉายบทโต๊ะกินข้าว ที่นี้ สัปดาห์ก่อนมีอาร์ตติสคนนึงที่มา ชื่อ Melinda Stone เธอทำเทศกาลหนังกลางแจ้ง โดยเอาหนังไปฉายบนภูเขา บนแปลงดอกไม้ โดยคนที่อยากมาชมเทศกาล ต้องขับรถขึ้นเขากันไป เพื่อชมทัศนียภาพของธรรมชาติท่ามกลางดวงดาว และดูหนังไปด้วย เป็นส่วนหนึ่งของการรณรงค์ให้คนรักธรรมชาติ ผมว่าเก๋ดี

ปั่นงานเป็นว่าเล่น

2006-12-05T00:24:00.000-08:00

เข้าใกล้ปลายเทอม ทุกคนจะสามารถสัมผัสได้ถึง"คลื่น"ความวุ่นวายงุ่นง่านของเด็กในมหาลัยที่เริ่มตัวปั่น ต้องทำโน้นทำนี่เต็มไปหมด อย่างผมนี่ เพิ่งได้สำเร็จหนังสั้นความยาว 1 นาที กับ 5 นาทีออกมาแล้ว 2 เรื่อง นี่ไม่นับหนังฟิล์มทะเลทรายที่ไปถ่ายมานะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าต้องสำเร็จออกมาอีก 1 เรื่อง ที่ต้องทำเยอะแยะมากมายขนาดนี้ เพราะว่าแต่ละคลาสเขาก็มอบหมายให้ทำหนังสั้นส่ง นอกจากหนังตัวเองแล้ว ก็ยังต้องเดินสายช่วยงานหนังเพื่อนๆอีก แล้วขอบอก ผมลงเรียนคลาส experimental animation ด้วย ซึ่งแต่ละสัปดาห์ ก็ต้องทำ assignment ส่งเป็นครั้งไป แม้จะสั้นๆ แต่ขึ้นชื่อว่าเป็น animation ก็กินเวลามากมายก่ายกอง

แล้วไหนจะมีโปรเจคส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวกับคลาส แต่อยากจะทำเองเป็นการส่วนตัว แบบที่ artist ที่ดีพึงกระทำอีก ถ้านับไอเดียโปรเจคที่อยู่ในหัวตอนนี้ที่อยากจะทำ ก็คงประมาณ 279 โปรเจค สุดท้ายอาจจะได้สำเร็จเพียง 2 โปรเจค

ตอนนี้เที่ยงคืนครึ่ง ซึ่งนับว่าเป็นวัยเยาว์ของค่ำคืนที่นี่ เพราะเด็กที่นี่ดูเหมือนจะไม่นอนกัน โดยเฉพาะพวกเด็กอนิเมชั่นทั้งหลาย พวกนี้ทำงานกลางคืน และทำงานกลางวัน คือมันไม่นอนกันว่างั้นเถอะ ส่วนผมตอนนี้ ก็นั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบ ใช่ๆ มีสอบด้วย วิชาชื่อ Cinematography วิชานี้เป็นแนวเลคเช่อร์ ก็เลยมีสอบเหมือนตอนอยู่มัธยมเลย นี่ก็เลยต้องมานั่งท่องทฤษฎีทางการถ่ายภาพด้วยฟิล์ม การใช้กล้อง ใช้เลนส์ ใช้โน้นใช้นี่เต็มไปหมด จริงๆก็สนุกดี ได้อารมณ์เหมือนตอนเป็นเด็ก แบบอยู่โรงเรียนจริงๆ เวลาสอบก็พรุ่งนี้เช้า เป้าหมายเราคือ High Pass ซึ่งเรียกว่าหวังสูงกระโดดเกาะทีเดียว

ดูฟุตเทจหนังตัวเองในงานปาร์ตี้

2006-12-02T22:51:00.000-08:00

สิ่งหนึ่งที่มีบ่อยมากใน CalArts คือปาร์ตี้ ไม่ว่าจะเป็นปาร์ตี้เปิดงานแกลลอรี่ เปิดการแสดงผลงานต่างๆ ซึ่งมีทุกอาทิตย์วันพฤหัสบดี ปาร์ตี้จัดกันเองในหมู่นักเรียนซึ่งมีเป็นระยะๆ หรือบางทีก็เป็นปารตี้ตามบ้านอาจารย์ที่เขาชวนนักเรียนไปกินไปดื่มไปสังสรรกันแก้เครียด

เมื่อวานไปงานปาร์ตี้ที่บ้านอาจารย์ชื่อเอเดล สอนวิชา film production workshop นี่แหละ (แต่ไม่ใช่คนในรูปนะ) เพื่อนๆก็พาแฟน พาลูก พาเมียกันมาด้วย (เพื่อนผู้ชายในคลาส 2 คนมีลูกแล้ว) อาหารการกินก็อิ่มหนำ เรียกว่าอาจารย์เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี บ้านอาจารย์น่ารักมาก เล็กๆแต่อบอุ่น อาจารย์เขาอยู่กับแฟนผู้หญิงของเขา (จารย์เป็นเลสเบี้ยน) กินอาหารกันซักพัก ก็มีการฉายหนังกลางกัน คือเขามีเครื่องฉายฟิล์ม 16 mm ของตัวเอง ก็เลยนั่งดูผลงานที่ถ่ายกันมาสำหรับหนัง 1 นาที เป็นครั้งแรกที่ได้ดูหนังของตัวเอง ใจเต้นเหมือนกันว่าจะออกมายังไง เพราะมั่นใจว่าหนังต้องมืดแน่ๆ เพราะตอนถ่ายมืดมาก ไม่ทันแสง ปรากฎว่าภาพออกมาสว่างสดชัดเจน เป็นที่แปลกใจในทางที่ดีเป็นอย่างยิ่ง สีสัดจัดจ้านสมเป็นฟิล์มจริงๆ ส่วนหนังของแอนดี้ที่ไปช่วยถ่ายมา ก็ออกมาใช้ได้ โล่งอกไปทีที่ไม่ได้ไปทำหนังเพื่อนเละ แต่กระนั้นภาพก็สว่างกว่าที่เราคิด สรุปว่าผมถ่ายอะไรออกมามันจ้ากว่าในใจไปหมด ซึ่งตามหลักการถ่ายฟิลม์แล้วถือว่าดีกว่ามืดกว่าปกติ เพราะไปทำมืดทีหลังง่ายกว่าทำสว่าง เพราะทำสว่างจากมืดอาจจะไม่ได้รายละเอียดอย่างที่หวัง

Casino Royale กับภาษาอังกฤษวันละนิด

2006-11-24T22:54:00.000-08:00

ดูหนังอาร์ตหนังทดลองที่โรงเรียนเยอะมากจนอ้วกไม่เป็นอ้วกแล้ว ก็เลยต้องผ่อนคลายพักสมองพักใจด้วยการไปดูหนังตลาดสนุกๆซะหน่อย เห็นเขาว่าเรื่องนี้ดีกัน ซึ่งก็ดีใช้ได้สมคำร่ำลือ แม้ว่ามันจะแอคชั่นน้อยกว่าที่คิด มันส์ไม่ถึงที่หวังไปซักหน่อย แต่คุณเครกก็เล่นได้อย่างมีเสน่ห์อย่างน่าแปลกใจ

เสียดายพลาดไปหลายมุก ไม่เข้าใจหลายประโยค ภาษาอังกฤษเรายังมีที่ว่างให้พัฒนาอีกเยอะ นี่ขนาดว่าอยู่ในชั้นเรียนนี่ฟังอาจารย์ ฟังเพื่อนพูดได้ไม่มีปัญหาอะไรแล้วนะ แต่เวลาดูหนังฟังเพลงทีไร นี่มันต้องมีอะไรให้ฟังไม่ออกไปซะทุกที ส่วนเรื่องพูดนี่ต้องทำใจ ลิ้นเลิ้นพันกันวุ่นวาย บางทีจะพูดอะไรก็ลิ้นจุกปาก คิดคำคิดประโยคไม่ออก แม้มันจะดีขึ้นกว่าตอนมาใหม่ๆก็ตาม ส่วน สำเนียงก็กะเหรี่ยงอยู่ทีเดียว แม้หลายคนจะบอกว่าดีแล้ว แต่ตัวเราย่อมรู้ตัวเราเองดี

เป็นตากล้องให้หนังของเพื่อน

2006-11-24T22:36:00.000-08:00

เพื่อนชื่อ Andrew หรือพวกเราเรียนว่า Andy ไม่รู้คิดยังไง คิดดีหรือเปล่า มาวานให้ผมไปถ่ายหนังให้เขา ซึ่งก็แปลกดีเพราะเด็กส่วนมากอยากถ่ายเอง แต่นายคนนี้บอกว่า อยากทำหนังแบบเน้นกระบวนการจริง คือเขาจะกำกับ แล้วก็แบ่งหน้าที่ให้เพื่อนๆทุกคนแบบในกองถ่ายจริง แต่ที่แน่สุดๆคือเขามาวานผมให้เป็นตากล้อง ไม่รู้ทำไมเลือกผมทั้งๆที่ไอ้เราก็ไม่เคยถ่ายหนัง film มาก่อน ไม่รู้ว่าเรามาดดีหรืออย่างไรกันแน่

ใน school ของฟิล์มนั้น เราแบ่งออกเป็น 2 ภาคใหญ่คือ live action กับ animation ซึ่ง live action ก็แบ่งออกเป็นสองส่วนอีกคือ Film Directing กับ Film&Video โดยพวกแรกจะเน้นหนังเล่าเรื่องมากกว่า ส่วนพวกสองจะเน้นหนังทดลอง หนังสารคดีมากกว่า ผมอยู่ในกลุ่มพวกที่สอง

Andy ซึ่งอยู่ในพวกที่สอง มาแปลก เพราะเขากลับเลือกที่จะทำหนังสั้น 1 นาทีของตัวเองเป็นแบบเล่าเรื่องสุดๆ และถ่ายทำด้วย Storyboard ทุกอย่างชัดเจนตรงไปตรงมามาก ซึ่งจะว่าไป ผมดีใจที่มีซักคนนึงในคลาสเลือกที่จะทำหนังแบบนั้น เพราะมันเหมือนกองถ่ายหนังจริงๆดี

เราประชุมกันหลายครั้ง พูดคุยถึงแนวทางกันหลายอย่าง เพราะผมเองก็ต้องการความมั่นใจเหมือนกันว่าจะไม่ไปทำหนังชาวบ้านเขาเละเทะ เพราะครั้งนี้มันไม่ใช่หนังทดลอง มันเป็นหนังเล่าเรื่องถ่ายด้วยฟิล์มขาวดำ มันต้องจัดแสงเป๊ะๆ มุมกล้อง การเคลื่อนกล้อง โฟกัสอะไรต้องชัดเจน โชคดีผมมีเพื่อนอีกคนมาเป็นผู้ช่วยกล้องให้ (ดูสิ อลังการมั้ย) แล้วก็มีกลุ่มเพื่อนๆคนอื่นมาเป็นแรงงานช่วยจัดแสงตามคำสั่ง (อลังการจริงๆ) คือเป็น DP โดยสมบูรณ์ว่างั้นเหอะ

อเล็กซ์(พระเอก), แซนดร้า(เมกอัพ),คริสตีน่า(นางเอกนอนบนเตียง)
และ ตากล้องก็อยู่หลังกล้องนั่นแหละ โผล่มาข้างหลังคือผู้กำกับ

มิเชล ผู้่ช่วยกล้อง กำลังวัดแสงหน้าพระเอกอยู่

แอนดี้ ผู้กำกับ ส่วนคนที่โผล่หัวมาอย่างลึกลับชื่อ พาโช มาช่วยจัดแสง

ตอนถ่ายก็ตื่นเต้นมาก เหมือนทำหนังจริง (ก็ทำหนังจริงๆ) ที่เหมือนกองถ่ายสุดๆก็คือการจัดแสงกันเป็นชั่วโมงเพื่อนถ่ายแค่ 5 วินาที อะไรงี้เป็นต้น แต่เพื่อนก็ทะเยอทะยานมาก หนัง 1 นาที แต่ก็มีเป็นสิบๆคัต แต่ละคัตต้องคำนวณเวลากันสุดฤทธิ์เพราะไม่มีช่องว่างให้ผิดพลาดมากนัก เพราะทั้งม้วนที่มีก็แค่ 3 นาทีเท่านั้น กว่าจะถ่ายกันเสร็จวัันแรกก็ล่อเข้าไปตีสอง (พวกเราถ่ายกันในสตูดิโอของโรงเรียน ซึ่งเขามีอุปกรณ์ไฟเฟยอะไรให้พร้อม)

เราถ่ายกันโดยใช้เวลาสองวัน (แต่ไม่ได้เต็มวัน) ถ้าทุกอย่างออกมาตามที่คิดไว้ ภาพน่าจะออกมาสวยดี ซึ่งมันก็น่าจะออกมาดีนะ เพราะมันไม่ใช่ผมคนเดียวที่วัดแสง แต่เพื่อนๆก็ช่วยกันเช็คช่วยกันดูกันผิดพลาดด้วย ไอ้เราก็ได้แต่หวังว่ามันจะออกมาดี จะออกมาดีกว่าหนังผมก็ได้ จะไม่ว่าซักคำ

ถ้าอยากดูภาพอื่นๆ ก็เข้าไปดูได้ ที่นี่ และ ที่นี่

ถ่ายหนัง film ครั้งแรกในชีิวิต กลางทะเลทราย

2006-11-24T22:00:00.000-08:00

หนึ่งในวิชาที่ผมลงเรียนมีชื่อว่า "Film Production Workshop" เป็นวิชาภาคปฎิบัติต่อเนื่องกับอีกวิชาซึ่งเน้นไปทางทฤษฎีอันมีชื่อว่า "Cinematography" ส่วนว่าเรียนเกี่ยวกับอะไรก็คงพอจะเดากันได้ ถูกต้อง ก็เรียนเกี่ยวกับการถ่ายหนังด้วย film นั่นแหละ

ในชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมด เคยแต่ถ่ายหนังของตัวเองด้วยวิดิโอเท่านั้น ไม่เคยแตะฟิล์มมาก่อนเลย เคยแต่อยู่ในกองถ่ายที่ถ่ายด้วยฟิล์ม แต่ไม่ได้รู้เรื่องทางเทคนิกอะไรไปกับเขาหรอก ครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับกล้อง 16 มม. ที่ CalArts มีแค่ 16 มม. ให้เด็กๆได้ฝึกใช้ ไม่มี 35 มม. ไม่รู้ที่โรงเรียนหนังไหนมี 35 ให้เด็กเล่นกันบ้างหรือเปล่า

ถ่ายด้วยฟิล์มเป็นอะไรที่วุ่นวายเสียเหลือเกิน แม้ลุกที่ได้จะสวยงามน่าเย้ายวนใจ แต่กระบวนการมันช่างสลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนเพื่อนงงเป็นอย่างมาก มันไม่ใช่ what you see is you get เอาเสียเลย แต่มันเป็น what you see is most likely to be what you're not gonna get คือมันต้องอาศัยทฤษฎีชั้นสูงเอาอย่างมาก กว่าจะได้ภาพอย่างที่ต้องการ จัดแสง วัดแสง คำนวณโน้นนี่กันวุ่นวายไปหมด

การบ้านในวิชานี้ก็คือ ให้นักเรียนถ่ายหนังสั้น 1 นาทีกันคนละเรื่อง โดยเขาให้ฟิล์มโกดักมาฟรี 1 ม้วน นั่นหมายถึงถ่ายได้ ประมาณ 3 นาทีเท่านั้น จากนั้นเขาก็จะเอาฟิล์มไปล้างให้แล้วก็จะมาลงมือตัดและทำเสียงกันในเทอมหน้า

มีอยู่แค่ 1 ม้วน เด็กก็เลยอยากจะบ้าตาย เพราะเป็นข้อจำกัดที่โหดอยู่เหมือนกัน พวกเราก็เลยต้องวางแผนกันค่อนข้างมาก แต่กระนั้นเด็กแต่ละคนก็ต่างกันไป บางคนก็มุ่งมั่นที่จะทำ storyboard จัดแสงทุกอย่างเป๊ะๆหมด แต่ผมกับอีกหลายคนเลือกที่จะทำสไตล์อิสระแบบไหลๆเรื่อยๆไปตามสถานการณ์มากกว่า แต่ก็เสี่ยงอยู่เหมือนกัน เพราะใช่ว่าจะเคยถ่ายด้วยฟิล์มมาก่อนเสียเมื่อไหร่

ผมเลือกที่จะไปถ่ายที่ทะเลทราย กะว่าหนังจะอ้างว้าง เหลืองทองอร่ามทีเดียว ผมไปกับ Brigid เพื่อนในชั้นเรียน กะว่าจะให้เป็นดาราไปด้วยเลย ที่สำคัญเธอมีรถ จะได้ขับรถพาผมพร้อมอุปกรณ์มากมายไปด้วย ไอ้อุปกรณ์นี่ก็เหมือนกัน ต้องจองต้องอะไรกันวุ่นวาย เพราะเด็กต้องกินต้องใช้กันทั้งนั้น

ตอนแรกว่าจะไปไกลๆที่สวยๆ สุดท้ายรถเพื่อนไม่ค่อยดี เลยเปลี่ยนใจไปที่ใกล้ๆกัน ไปถึงเจอหินก้อนบะเห้งเท่งเต็มไปหมด แถมนักท่องเที่ยวก็ยั่วเยี่ยะ ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดแม้แต่น้อย โชคดีไม่ได้ฟิกซ์อะไรมากมายกับไอเดีย งงๆอยู่พักใหญ่ว่าจะถ่ายอะไร สุดท้ายก็ Improvise ไปเรื่อย เรียกว่าเน้นธรรมชาติ และสัญชาติญาณ ก็ดีเหมือนกัน อยากทำหนังแบบนี้มานานแล้ว

แต่บอกได้เลยว่า ถ่ายกันแบบเร่งแข่งกับแสงมาก เพราะที่นี่ตอนนี้ ประมาณ 5 โมงเย็นพระอาทิตย์ก็ตกแล้ว กว่าจะเริ่มถ่ายก็โน้นบ่ายสามบ่ายสี่ พอเร่งกันขนาดนี้ ทฤษฎีที่ร่ำที่เรียนมาก็ลืมมันเสียหมด วัดแสงผิดๆถูกๆ ลืมไขโบเล็กซ์(กล้อง)บ้าง ลืมเอาตาแนบ viewfinder กันแสงเข้าบ้าง ลืมโน้นลืมนี่เต็มไปหมด ไม่รู้ชะตากรรมจะเป็นเช่นใด แถมช่วงหลังๆก็ถ่ายตอนฟ้ามืดซะเสียอีก ฟิล์มก็นะ 50 ซึ่งหมายความว่าไม่ไวแสงเอาเสียเลย มันน่าลุ้นจริงๆว่าจะถ่ายอะไรติดออกมาบ้าง แต่ก็เอาน่า ผมทำหนังทดลอง

ถ่ายหนังฟิล์มเรื่องแรกในชีวิตสำเร็จไปได้ แม้จะไม่รู้ว่าจะออกมายังไงก็ตาม ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้ ทำให้รู้สึกทึ่งกับคนทำหนังที่ถ่ายด้วยฟิล์มขึ้นอีกหลายร้อยเท่า พวกนายแน่มากจริงๆ

เดี๋ยวเอาไว้คราวหน้า จะมาเล่าต่อ เรื่องไปช่วยถ่ายหนังสั้นเพื่อนอีกคนนึง ซึ่งเขามาวานให้ผมไปเป็น DP (Director of Photography) นั่นหมายความว่า ผมเป็นคนรับผิดชอบเรื่องการจัดแสง และมุมกล้องอะไรทั้งหมด แม้เป็นหนังสั้น 1 นาทีเหมือนกัน แต่คนนี้ถ่ายแบบขาวดำ และมีสตอรี่บอร์ดเนื่อเรื่องชัดเจน เป็นประสบการณ์ที่ต่างกับหนังสั้นของผมเองโดยสิ้นเชิง

Babel

2006-11-19T09:59:00.000-08:00

หนังเรื่องนี้ดูมันส์ดี หนักหน่วงตลอดเวลา รู้สึกเหมือนนั่งดูระเบิดเวลารอว่าเมื่อไหร่จะมีอะไร fuck up ขึ้นมาอีก แต่รู้สึกว่ามันดูจงใจจัดวางมากไปหน่อย แต่ถ้าเทียบกับ Clash ซึ่งมีประเด็นที่สอดคล้องกันอยู่ เรื่องนี้ดูแล้วน่าทึ่งกว่า แม้บทจะบีบบังคับ แต่การกำกับทำได้อย่างน่าประทับใจ

ผมดูหนังเรื่องนี้หลังจากเพิ่งไปถ่ายหนังสั้น 1 นาทีด้วย film เป็นครั้งแรกในชีวิตเสร็จ(ผ่านไปด้วยความทุลักทุเลพอขำๆ) ก็ยิ่งรู้สึกทึ่งกับฝีมือผู้กำกับ ประมาณว่า เราเห็นข้อที่เราไม่ชอบในหนังคุณนะ แต่เราจะกราบคุณ...

part ที่ผมชอบที่สุด คือ part ในประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะตั้งแต่ช่วงแรกๆจนถึงช่วงกลางๆเรื่อง ไม่รู้เขากำกับได้ยังไงให้นักแสดงญี่ปุ่นแสดงกันได้เป็นอิสระธรรมชาติขนาดนั้น ทีมงานต้องมีล่าม ที่สื่อสารได้ดีมากอย่างไม่น่าเชื่อ สไตล์การเล่าเรื่องของส่วนนี้ก็เก๋ไก๋ แหวกตัวเป็นเอกเทศจากส่วนอื่นของหนัง ทึี่งๆ

Workingman's Death

2006-11-17T22:45:00.000-08:00

ในวิชา Film Today ซึ่งสอนโดย Thom Andersen ผู้เป็น Mentor หรืออาจารย์ที่ปรึกษาของผม พวกเราจะนั่งดูหนังน่าสนใจกันในโรงหนังทุกๆอาทิตย์ โดยปกติ หนังจะฉายเป็นฟิล์ม 35 มม. แบบที่ฉายกันในโรงหนังทั่วไปนั่นแหละ ขนาดโรงหนังของ CalArts ก็ใหญ่ประมาณโรงลิโด้บ้านเราที่มีที่นั่งเยอะกว่าหน่อยได้ล่ะมั้ง

หนังที่ฉายก็มีประเภทอาร์ตพอประมาณ แบบที่หาดูได้ตามร้านแว่น ถึงอาร์ตมากๆ แบบที่ร้านแว่นยังไม่มี อย่างสองอาทิตย์ก่อน นั่งดูหนังที่มีแต่เฟรมกระพริบๆๆๆๆกระตุกๆๆๆไปเรื่อยๆร่วม 2 ชั่วโมง หรืออีกวันก็นั่งดูสารคดีสถาปัตยกรรมแบบไม่มีบรรยาย หรือไม่่มีเสียงอธิบายอะไรทังสิ้น เป็นภาพตัดนิ่งๆไปเรื่อยๆเกือบ 2 ชั่วโมงเป็นต้น

จริงๆในคลาสอื่นๆก็ได้ดูหนังทดลองแบบนี้ตลอดเวลา จนเปล่าประโยชน์ที่จะมานั่งทำลิสต์ของตัวเองแล้วว่า ดูอะไรบ้างในแต่ละวัน เพราะมันเยอะมากจนไม่สามารถตามเก็บประวัติได้จริงๆ โดยเฉพาะพวกหนังสั้น หนังเกือบยาว หนังอินสตอลเลชั่นทั้งหลายซึ่งมากมายก่ายกองไม่หวาดไหว จะมีก็แต่บางคลาสที่ฉายหนังยาว พวกนี้ก็จะตามเก็บได้ง่ายหน่อย

กลับมาที่ Film Today ต่อ ซึ่งเป็นคลาสที่ฉายหนังยาว ประเภท feature ส่วนจะเล่าเรื่อง หรือไม่เล่า จะทดลองแค่ไหน ก็แล้วแต่อาทิตย์ หนังที่เคยฉายในคลาสนี้ ที่ธรรมดาที่สุด น่าจะเป็น The Child กับ Three Times ล่ะมั้ง ซึ่งทั้งสองเรื่อง ร้านแว่นก็มีแล้ว เพียงแต่ต้องดูในรูปแบบ DVD

วันนี้ในคลาส ฉายหนังเรื่อง Workingman's Death ดูแล้วก็ไฟลุก ประทับใจ มันเป็นหนังสารคดีที่ถ่ายได้สวยงามมาก เพิ่งเคยเห็นหนังสารคดีที่ใช้ Stedicam ถ่ายก็คราวนี้แหละ ยิ่งได้ดูในโรงฉายด้วยฟิล์มยิ่งประทับใจเข้าไปใหญ่ คาดว่าหนังเรื่องนี้น่าติด top5 "หนังยาว" ที่ชอบมากที่สุดในปีนี้แน่นอน (ส่วนหนังสั้น และหนังเกือบยาวนั้น หมดปัญญาจัด เพราะเกินกำลังวังชาจริงๆ)

หาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับหนังได้ที่ http://www.workingmansdeath.com/

อยากเป็นอย่างยิ่ง

2006-11-12T22:21:00.000-08:00

อยากกินเป็นที่สุด โอ้ย พระพุทธเจ้าช่วย!!!!

Shortbus ...ไม่ short เหมือนชื่อ

2006-11-12T21:46:00.000-08:00

ไปดู Shortbus มาแล้ว ก็โป๊เห็นหมดกันจะๆจังๆหลั่งกันเห็นๆ แต่โดยรวมกับไม่รู้สึกว่าหนังมันดิบหรือรุนแรงอย่างที่คิดไว้ จริงๆแล้วหนังออกแนวหวานใสอ่อนโยนเสียด้วยซ้ำแม้จะเห็นทุกรูขุมขนก็ตาม หลายฉากดูเกิ้มๆประดักประเดิดนิดหน่อย ถ้าให้เทีียบกับ Hedwig ก็ต้องบอกว่า ชอบ Hedwig กว่าเยอะ แต่เรื่องนี้ดูแล้วเพลิดเพลิน มีความสุขดี สหายที่เมืองไทยคงหมดสิทธิ์ดูล่ะมั้ง ไม่ว่าจะที่ลิโด้ หรือที่เฮาส์ เพราะมันเรต X แต่ถ้าได้ฉายจริงโดยไม่ตัด จะขอกราบคนที่เอาไปฉายจนได้

Thai in California

2006-11-12T21:20:00.000-08:00

เมื่อวานเด็กไทยที่แอลเอจัดงานฉลองวันเกิดให้กับ เอม กับ ภาณุ นักเขียนของเรา ได้ไปสังสรรค์กับเด็กไทยในต่างแดนด้วยกันแล้วรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เพราะเมื่อวานซืน ก็เพิ่งไปงานปาร์ตี้วันเกิดของเพื่อนชาวกรีก เกรเกอรี่ มาเหมือนกัน

งานหนุ่มกรีกนั้น มีอยู่ 5-6 คน ก็แต่งตัวแบบงาน toga นุ่งผ้าขาวแบบชาวกรีกโบราณมาร่วมงานกันด้วย เก๋ดี แต่ความรู้สึกมันไม่น่ารักเหมือนงานเลี้ยงคนไทยด้วยกัน งานปาร์ตี้ฝรั่งมันจะโวยวาย โม้ๆ เหล้าๆเละๆกว่า แต่งานไทยเมื่อวานออกแนวใสๆ น่ารักน่าชัง อบอุ่นกว่าเยอะ ไม่รู้เป็นเพราะว่าเด็กไทยที่อยู่ที่นี่ส่วนมากออกแนวเด็กดีกันหรือเปล่า มันเลยเป็นแบบนี้ เพราะมั่นใจว่า ปาร์ตี้ไทยก็น่าจะเละได้ไม่แพ้กัน

อยู่ CalArts ห่างไกลจากคนไทยมาก เพราะในมหาลัยมีคนไทยแบบจริงๆอยู่แค่คนเดียว มีอีกสองคนเป็นลูกครึ่ง พี่คนนึงที่ผมชอบไปคุยด้วย เพราะคุยด้วยแล้วรู้สึกสบายใจดี เป็นไทยฟิลิปินส์ แต่อยู่ที่นี่มาตั้งแต่ 10 ขวบ ตอนนี้พูดไทยไม่ค่อยได้แล้ว มีสำเนียงชัดเจน อีกคนเป็นลูกครึ่งไทยอเมริกัน พูดไทยไม่ได้

เป็นซะอย่างนี้ พอได้ไปเที่ยวแอลเอ ได้ไปแฮงค์เอ้าท์กับพวกเด็ก UCLA ซึ่งรู้สึกเหมือนจะมีคนไทยอยู่ล้านคน ก็เลยรู้สึกเหมือนได้อยู่บ้าน ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะ homesick เท่าไหร่ แต่พอได้มาคุยภาษาไทย ได้มาฟัง มาร้องเพลงไทย ได้สนุกเฮฮาแบบไทยๆ แชร์เรื่องเดียวกัน คุยกันก็เข้าใจ ก็รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

นึกถึงเมืองไทย กรุงเทพฯ แล้วรู้สึกว่ามันช่างเป็นเมืองที่น่ารักจริงๆ มันมีทุกอย่าง ของก็ถูก อาหารก็อร่อย ความผสมผสานทุกๆอย่างเข้าด้วยกันเป็นอันเนื้ออันเดียว นับเป็นเสน่ห์ของคนไทยจริงๆ ที่อเมริกามันผสมก็จริง แต่มันไม่ได้กวนเข้าเป็นเนื้อเดียวกัน มันแยกเป็นส่วนย่อยๆ คนไทยเราเนียนกว่าผสานทุกอย่างเข้าด้วยกันจนแยกไม่ออก ด้วยเหตุนี้แหละ อาหารเราถึงอร่อย เมืองเราถึงมีรสชาติ ว่าแล้วก็คิดถึงแหะ คิดถึงสยาม คิดถึงหนังสือไทยที่เคยอ่าน คิดถึงอาหารที่สุดเลย แต่ระยะทางยังอีกไกล มีเรื่องต้องให้เจออีกมาก กว่าจะได้กลับก็คงอีกพักใหญ่ๆ ตอนนี้ขอพบโลกใหม่ที่นี่ไปก่อนแล้วกัน

Governor Arnold

2006-11-08T11:09:00.000-08:00

เมื่อวาน เป็นวันเลือกตั้งของที่อเมริกา ผมไม่ได้ติดตามข่าวสารอะไรมาก (เพราะไม่มีเวลาดูทีวีหรืออะไรเท่าไหร่) แต่กระนั้นเวลาเปิดมาทีไร ก็มีอันได้เจอ"โฆษณา"ชวนเชื่อของ อาโนลด์ Arnold Schwarzenegger ท่าน Governor ของ California ไปซะทุกครั้ง ดูทีไรก็ฮา เพราะไม่คิดว่ามันจะเป็นอะไรที่เชย และพยายามล้างสมองอเมริกันชนขนาดนี้

อันแรกเพื่อโปรโมทตัวท่านกอเวินเน่อร์ เป็นภาพสวยๆ ดนตรีนิวเอจไพเราะ ประกอบเสียงผู้ชายนุ่มทุ้มแบบสปอตทั่วไป บรรยายคุณงามความดี ว่าท่านอาโนลด์ได้สร้างผลงานอะไรที่น่าภาคภูมิใจเอาไว้บ้าง

อีกอันที่ฮากว่าคือเน้นกลุ่มลูกค้าที่สนับสนุน จอร์จ บุช เราจะได้เห็นภาพอาโนลด์ยืนปราศัยอยู่กลางฝูงชน ประกอบเสียงบรรยายว่าจอร์จ ดับเบิลยู บุช ดียังไง สลับกับตอนที่อาโนลด์ ชูกำปั้นตะโกนว่า "จอร์จ ดับเบิลยู บุช!" แล้วก็มีเสียงบรรยายต่อ แล้วจากนั้นภาพก็รีไวด์ใหม่อีกรอบ "จอร์จ ดับเบิลยู บุช!" บรรยายต่ออีก ภาพรีไวด์อีก "จอร์จ ดับเบิลยู บุช!" บรรยาย "จอร์จ ดับเบิลยู บุช!" บรรยาย "จอร์จ ดับเบิลยู บุช!"

ปิดด้วยเสียงว่า อาโนลด์ ชาวาซีเนกเก้อร์ สนับสนุน จอร์จ ดับเบิลยู บุช!
เออ รู้แล้ว....

ดูจบถึงกับต้องสวดมนต์ว่า สาธุ ขอให้คนอเมริกันอย่าโดนโฆษณาเสร่อๆนี้ล้างสมองได้สำเร็จเลยเทอญ

ติดตามความเป็นไปของอาโนลด์ได้ที่ http://www.schwarzenegger.com/

Almodovar อยู่ใกล้ไม่กี่ต่อ

2006-11-05T23:27:00.000-08:00

เคยได้ยินเรื่อง Six Degrees of Seperation มั้ย
ที่ว่าคนทั่วโลก เชื่อมต่อผ่านถึงกันได้โดยอาศัยคนไม่เกิน 6 คน

เพื่อนที่ CalArts มีคอนเนคชั่นเก๋ๆกันหลายคน
เพื่อนไอซ์แลนด์คนนึง เพิ่งทำงานกับ Clint Eastwood ในหนังเรื่องใหม่
เพื่อนเกาหลี เป็นผู้ช่วยผู้กำกับ2 ให้ คิม คี ดุ้ก ใน The Bow
เพื่อนสเปน มีแฟนเป็นคอมโพสเซอร์หนังของ Almodovar!!!
แสดงว่าผมกับ Pedro Almodovar อยู่ห่างกันแค่่ต่อสองต่อเท่านั้นเอง!

เขาชื่อ Alberto Iglesias ทำดนตรีให้หนังอัลโมโดว่ามาไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่อง
The Flower of My Secret, Life Flesh, All About My Mother, Talk to Her, Bad Education, Volver แล้วยังหนังของ Julio Medem อย่าง The Lovers of the Arctic Circle, Sex And Lucia เมื่อปีก่อน เขาเพิ่งชิงออสการ์จาก The Constant Gardener

เพื่อนผมก็เลยได้ควงแฟนไปงานออสการ์กับเขาด้วย

เพื่อนผมคือผู้หญิงเสื้อแดงที่โดนบังเนี่ยะแหละ ส่วนผู้ชายก็คือแฟนนักแต่งเพลงของเธอ

เมื่ออาทิตย์ก่อน แฟนเธอบินจากสเปนมาที่แคลิฟอร์เนีย เพื่อมาเยี่ยมและทำงานไปด้วย
ประจวบเหมาะกับที่ Volver กำลงจะเข้าฉายพอดี เขาก็เลยมีรอบพิเศษให้กับนักดนตรีด้วยกัน
็เพื่อนผมก็เลยชวนผมไปดู เรียกว่าได้ส่วนบุญไปกับเขาด้วย ที่ยิ่งไปกว่าได้ดูหนัง ก็คือเขาแจกซีดีซาวด์แทรกด้วย ผมก็เลยขอลายเซ็นเจ้าของผลงานซะเลย กรี๊ดสลบ!

ปล.เพื่อนเป็น dancer ที่ดูหนังชนิดฮาร์ดคอ ตอนนี้เรียนหนังและวิดิโออยู่ปีเดียวกับผม หนังที่เธอทำมักผสมผสานการเต้นลงไปด้วย เก๋ไก๋แตกต่างตื่นตา และที่สำคัญ แฟนเธอทำดนตรีให้...

Marie Antoinette ดูเพลิน

2006-11-05T01:01:00.000-08:00

ไปดูมาแล้ว Marie Antoinette แล้วก็ไม่เข้าใจว่าทำไมนักวิจารณ์ทั้งหลายถึงด่ากันนักหนา เป็นเพราะการเมือง หรือว่าอะไร เพราะรู้สึกว่าหนังก็ใช้ได้ทีเดียว ชอบนะ คือมันไม่ได้ดีเลิศสุดยอดอะไรขนาดนั้น แต่มันก็ไม่ใช่หนัง hollywood ทั่วไปแน่ๆ มันมีภาษาของมันเอง มีจังหวะ มีมู้ดที่เป็นเอกลักษณ์อยู่ ก็คล้ายๆกับ lost in translation ที่ฉูดฉาด เก๋ไก๋กว่า บางคนอาจจะว่าหนังมันตื้นเขิน อ้าว ก็ดูโปสเตอร์สิ ดูสไตล์สิ มันก็ต้องตื้นเขินอยู่แล้ว จะไปหวังรายละเอียดทางประวัติศาสตร์อะไรกันเล่า ไม่อยากจะสปอย บอกรายละเอียดก่อนได้ดูกัน แต่ถ้าได้มีโอกาสดูกันเมื่อไหร่ ก็อยากแนะนำให้ลองไปดูกัน น่าสนใจทีเดียว อย่างน้อยก็ดูภาพสวยๆเก๋ๆไปก็ได้ ผมว่าดีออก มันเหมือนทำหนังหนังผู้หญิงๆ ผสมแฟชั่น เหมาะแล้วที่ได้ลงปก Vogue

พี่เจ้ยมาเป็น Visiting Artist

2006-11-05T00:31:00.001-08:00

ที่ CalArts เขาจะมี visiting artist มาสอน มาบรรยายเรื่อยๆ ทั้งแบบอินดี้ๆมากๆ หรือแบบอินดี้แต่อินเตอร์เป็นที่รู้จักกันทั่วโลก ก็มีมาสม่ำเสมอ สามสี่อาทิตย์ก่อนโน้น Pedro Costa ผู้กำกับ Colossal Youth มาฉายหนังและเปิดเวิร์คชอปให้เด็กนักเรียนหนังที่สนใจเข้าไปปรึกษาพูดคุย มาอาทิตย์ก่อนนี้ เขาได้เชิญพี่เจ้ย

พี่เจ้ยเอาหนังมาฉายตั้งแต่หนังสั้นยุคแรกๆ หนังสั้นยุคหลังๆ หนังสั้นใหม่ล่าสุด สไลด์งานอินสตอลเลชั่น แล้วก็ฉายหนังยาวลงโรงอย่าง สุดเสน่หา แล้วก็สัตว์ประหลาด เรื่องหลังฉายเป็นฟิล์ม 35 ด้วย ภาพคมชัดมาก ดูกี่ทีกี่ทีก็ยังชอบไม่เสื่อมคลาย ยิ่งได้นั่งดูหนังไทย พูดภาษาไทย แล้วคนดูเต็มโรงเป็นฝรั่ง เป็นคนต่างชาติต่างภาษา ก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นภูมิใจไปไม่ได้ เด็กๆและอาจารย์ที่นี่ก็ต่างตื่นเต้นชื่นชมแซ่ซ้อง มีเพื่อนเกาหลีคนนึง คลั่งพี่เจ้ยมากๆเทิดทูนบูชาสุดฤทธิ์ เรียกว่าพี่เจ้ยฮอตทีเดียวถ้าให้เทียบกับ visit artist ที่ผ่านๆมา

1 อาทิตย์พี่เจ้ยก็ให้นักเรียนเข้ามาพูดคุย พร้อมให้คำแนะนำต่างๆ เด็กๆก็ต้องจองเวลากัน ส่วนผมก็ไม่ได้จองเวลา เพราะไม่ต้องจอง เข้าถึงได้เป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว เรียกว่าทั้งอาทิตย์ก็คลุกอยู่กับพี่เจ้ยนั่นแหละ รู้สึกหายคิดถึงกันไปข้างนึง ดีใจและอบอุ่นใจเหมือนโลก 2 ด้านได้มาเชื่อมต่อกัน ไม่ได้พูดภาษาไทยแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยแบบนี้มาตั้งนานแล้ว แถมการเกาะติดพี่เจ้ย ก็ทำให้ได้ไปเจอโน้นเจอนี่ เจอคนและสถานที่น่าสนใจมากมาย ได้ออกไปเที่ยวนอกโรงเรียน เปิดหูเปิดตา ต้องขอบคุณพี่เจ้ยจริงๆ ที่เปิดโอกาสให้ผมอย่างต่อเนื่องหลายครั้งหลายคราไม่หยุดหย่อน

พี่เจ้ยกลับไป เล่นเอาใจหายนิดหน่อยเหมือนกัน เพิ่งมีอาการ homesick ขึ้นมาครั้งแรกเล็กๆ เพราะมันหวนไปนึกถึงตอนอยู่เมืองไทยแล้วถ่ายหนังกับเพื่อนๆพี่ๆที่ kick นึกขึ้นมาทีไร ก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้

ทัศนศึกษาเดินซากป่า

2006-10-15T09:19:00.000-07:00

เมื่อวานเราไปทัศนศึกษาเดินป่ากัน นำโดยครู เจมส์ เบนนิ่ง ขับรถขึ้นลงเขากันจนจะอ้วกแตกประหนึ่งไปแม่ฮ่องสอน เป็นภูเขาทะเลทรายไกลสุดลูกหูลูกตา เพื่อจะไปดูป่าที่โดนไฟเผาจนมอด เหลือแต่ซากดำๆแห้งๆ ดูราวกับอยู่ในฉากหนังของ ทิม เบอร์ตัน เอามือไปแตะทีนี่มือดำเป็นตอตะโก ไปกับเด็กนักเรียนทำหนังก็จะเห็นแต่ละคนหยิบเอากล้องภาพนิ่งบ้าง ดิจิตอล โพรารอย กล้องวิดิโอบ้าง ถ่ายเก็บกันจ้าล่ะหวั่น กว่าจะมูฟไปได้แต่ละที่ ต้องหยุดกันนาน เพราะเด็กเก็บภาพยังไม่สะใจ สุดท้ายก็เลยกระจัดกระจายไปทั่วป่า แต่หากันไม่ยาก เพราะป่ามันโปร่งเหลือเกิน ไม่มีใบมาบัง

Cityzooms@Hannover: 5

2006-10-11T00:32:00.001-07:00

Fri: Oct 05, 2006 : 24 คน 12 ทีม 12 เรื่อง 2 รอบ 1 คืนที่ยาวนาน

วันนี้ทุกคนกว่าจะตื่นก็ล่อเข้าไปเที่ยงไปบ่าย หลังจากเหนื่อยล้ากันมานาน ผมไปเดินเล่นพักผ่อนไปเรื่อย รอเวลานัดทุ่มนึง

7pm ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อเดินทางไปสู่โรงภาพยนตร์ที่จะจัดฉายแสดงผลงานหนังสั้นทั้ง 12 เรื่องสู่สายตาสาธารณะชน และสายตาเพื่อนๆด้วยกัน ทีมงานบอกว่า คนที่นี่ให้ความสนใจกันมาก เรียกว่าขายบัตรได้เต็มโรง แถมยังต้องจัดฉายเพิ่มอีกหนึ่งรอบด้วยซ้ำ เพราะรอบเดียวจุไม่พอ น่าตื่นเต้นดีทีเดียว

ก่อนหนังฉายพิธีกรก็รายงานเป็นภาษาเยอรมันผสมอังกฤษ แล้วก็ฉายวิดิโอเบื้องหน้าเบื้องหลังโครงการ ซึ่งทีมงานก็เอาฟุตเทจที่ตามถ่ายพวกเรามาตลอดสามสี่วันนี่แหละมาตัด ดูแล้วก็สนุกสนาน เพลินๆดี แล้วก็ึถึงเวลาที่รอคอย พิธีการแนะนำแต่ละทีม และหนังแต่ละเรื่อง มีภาพเบื้องหลังการทำงานและแนะนำตัวเล็กน้อยก่อน จากนั้นก็ฉายหนังไปทีละเรื่อง คั้นด้วยการให้ผู้กำกับทั้งสองคน ออกไปสัมภาษณ์หลังจากหนังของตัวเองฉายจบ สลับกันไปเรื่อยๆแบบนี้

ได้ดูงานของทีมอื่นๆก็ต้องบอกว่า รู้สึกประทับใจทีเดียว ทุกเรื่องอยู่ในระดับน่าสนใจทั้งหมด แต่ถ้าให้ผมเลือกที่ผมชอบมากที่สุด 3 เรื่อง ไม่นับหนังตัวเอง ก็ขอเลือก ทีมของ Yannik เรื่อง "Creatures" เป็นหนังเน้นวิช่วลมากๆ แบบ mtv แต่ดูสนุกโคตรๆ เสียงก็ทำได้ดีมาก ครีเอตมาก หนังสั้นไม่ถึง 3 นาที แต่ผมอยากดูอีกซัก 15 รอบ , ทีมจากสาวจีน หนังชื่ออะไรจำไม่ได้ แต่เป็นหนังที่นิ่งที่สุดในบรรดาทุกเรื่อง แต่ถ่ายภาพสวย และมีอารมณ์ขันในความไม่มีอะไร ประทับใจมาก (แต่บางคนไม่ชอบหนังเรื่องนี้เลย) และ "red" ทีมจาก oki สาวญี่ปุ่น หนังเก๋ดี และยังคงความประหลาดและมีเอกลักษณ์แบบเธอได้เป็นอย่างดี (ในเรื่องนี้ เขาให้เพื่อนทุกคนช่วยกันเขียน red เป็นภาษาตัวเองกันด้วย เพือทำเป็นภาพตอนต้นเรื่อง ในหนังก็จะมีคำว่า "แดง" อยู่ น่ารักมั้ยล่ะ)

ถ้าให้พูดถึงหนังทีมตัวเอง ก็ต้องบอกว่าไม่อายใคร (คิดเอาเอง) และเอาเข้าจริง (ซึ่งมีคนบอก) หนังกลุ่มผมน่าจะตรงคอนเซ็ปของโครงการนี้มากที่สุดด้วยซ้ำ เพราะในขณะที่หนังกลุ่มอื่นๆค่อนข้างจะเก๋ไก๋ในเชิงภาพยนตร์ จนอาจจะดูสนุกในเชิงเทคนิก แต่หนังกลุ่มผมค่อนข้างจะจับภาพเมืองและชีวิตของคนใน hannover ได้มากที่สุด (เข้าข้างตัวเอง ว่างั้นเหอะ)

ฉายจบทุกคนก็ happy ชื่นมื่นกันถ้วนหน้า เรียกว่า ปิดงานได้อย่างงดงาม เพื่อนๆทุกคนก็มีความสุข เพราะหมดหน้าที่ เป็นอิสระ พวกเราก็ปาร์ตี้กันจนเกือบเช้า ทั้งดื่ม ทั้ง dance เพลงที่ dance ก็เพลงที่รู้จักๆกันทั้งนั้นแหละ สรุปไม่ว่าจะจากไทย จากอียิปต์ จากอาเจนติน่า จากอินเดีย จากเยอรมัน จากไหนจากไหน ก็คุยเรื่องหนัง ฟังเพลง ไม่ได้ต่างกัันเลย ศิลปะมันไม่มีพรมแดนจริงๆ ที่ผมประทับใจมากที่สุดคือ ทุกคนในที่นี้ ไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักเลยซักคน ขนาดคุณ ido fluk จากนิวยอร์ค จริงๆแล้วยังเป็นคนอิสราเอลเลย (แต่ไปเรียนที่อเมริกา) นั่นหมายความว่า แต่ละคนพูดได้ 2 ภาษาเป็นอย่างน้อย แต่กระนั้นทุกคนก็พยายามสื่อสารกันด้วยภาษาอังกฤษ และเราทุกคนก็เป็นเพื่อนกันได้

Sat-Sun: Oct 06-07, 2006 : งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา

วันนี้แต่ละคนก็ทยอยกลับประเทศตัวเอง แม้เมื่อคืนจะนอนกันเช้า แต่พวกเราก็แหกตาตื่นกันขึ้นมา เพราะอยากจะมาส่งเพื่อนๆ พวกเราอ่อยอิ่งคุยกันจนนาทีสุดท้าย ก่อนที่เพื่อนๆจากลาจากกันไปทีละคน สองคน เป็นภาพที่มีความสุข เศร้า และประทับใจในคราวเดียวกัน oki ถึงกับร้องไห้เมื่อต้องจากลา เกือบทุกคน กลับบ้านกันวันเสาร์ ส่วนผมกลับรุ่งเช้าวันอาทิตย์

ไม่น่าเชื่อว่า เวลาสี่ห้าวันที่พวกเราได้มาเจอกัน ทำงานอยู่ร่วมกัน จะทำให้รู้สึกอาลัยได้แบบนี้ แต่พวกเราก็สัญญาว่าจะติดต่อกันไปไม่ขาดหาย และก็อย่างที่ yannik พูดเอาไว้ "We have to make good movies to see each other again." แล้วผมจะพยายามทำหนังดีๆ เพื่อนจะได้พบกับทุกคนใหม่ครับ

Cityzooms@Hannover: 4

2006-10-11T00:20:00.000-07:00

Thu: Oct 04, 2006 ตัดต่อ 4 ชั่วโมงให้เหลือ 3 นาที

Work Station ตัดต่อของกลุ่มผมอยู่ตรงบันไดพอดี ตอนแรกรู้สึกว่าคงวุ่นวายเวลาคนขึ้นลง แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร สมาธิก็จดจ่ออยู่กับการตัดหนังตัวเอง ไม่ได้ไปสนใจว่าใครจะเดินขึ้น เดินลง จะหยุดมอง หรือจะทำอะไรทั้งสั้น

สิ่งที่ลำบากที่สุดในการทำ post ของหนังเรื่องนี้ก็คือ การ capture ทุกอย่างลงคอมพ์นี่แหละ เพราะฟุตเทจที่ผมกับ nika ถ่ายรวมกันมา ก็ประมาณ 4 ม้วน สำหรับหนังสั้น 3 นาที เรียกกว่าเป็นอะไรที่ขี่ช้างจับตั๊กแตน พวกเรายังคิดกันเลยว่า เอาฟุตเทจพวกนี้ไปทำหนังได้อีก 10 เรื่อง ผมเริ่มเอาเทปลงตั้งแต่เมื่อวานคืน กว่าจะเอาลงหมด ก็ล่อมาถึงวันนี้ตอนประมาณบ่ายสาม เพราะฉะนั้นกว่าจะเริ่มตัดก็บ่ายสามกว่าๆ มีเวลาถึงพรุ่งนี้ตอนเที่ยง แต่คิดว่าอยากให้เสร็จภายในคืนนี้ ซึ่งหมายถึงรุ่งเช้าของวันพรุ่งนี้นั่นเอง

ตอนตัดก็สนุกดี ปัญหาไม่ค่อยมีอะไรนอกจากในเชิงเทคนิก ซึ่งไม่คุ้นเคยกับเครื่อง mac และโปรแกรม final cut pro เอาเสียเลย (ปกติใช้แต่ premiere) แต่โชคดีที่กลุ่มอื่นเขาเซียนๆกัน ก็เลยได้เพื่อนๆมาช่วยสอนโน้นสอนนี่ให้ ส่วนอุปกรณ์ทางเทศกาลเขาจัดสรรให้เป็นอย่างดี ทั้งคอมพิวเตอร์ เมาส์ ฮาร์ดดิสต์ สายโน้นสายนี่ต่างๆ อยากได้อะไรก็ไปบอกเขา เขาก็จะพยายามหามาให้ ไม่มีปัญหาอะไรเลย เรียกว่าประทับใจมาก

อย่างที่บอก ฟุตเยอะ ก็มีให้เลือกเยอะ พอมีให้เลือกเยอะก็ปวดหัว คือจะเอาฟุตน่าสนใจมากมายขนาดนั้นมายัดลงในหนังสั้น 3 นาทีได้อย่างไร สุดท้ายต้องยอมรับเลยว่า การตัดต่อหนังเรื่องนี้เป็น happening art จริงๆ คืออารมณ์ ณ ตอนนั้น คิดถึงฟุตไหนขึ้นมา แล้วเอามันมาลองตัดดู ฟุตนั้นก็ได้อยู่ในหนังในที่สุด เพราะเวลามีจำกัด จะมัวมาแต่เลือกโน้นเลือกนี่ไม่จบสิ้นเป็นไปไม่ได้ เรียกว่า ฟุตเทจไหนทำบุญมาดี ก็ได้เกิดบนจอ จะว่าไปก็เสียดายหลายฟุตมาก ที่รักสุดๆและเคยมั่นใจว่าได้อยู่ในหนังแน่ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ เพราะมันไม่เหมาะกับเวลา และไม่เหมาะกับสถานการณ์อารมณ์ที่ฟุตเทจอื่นๆเขาประกอบกันอยู่แล้ว โดยเฉพาะกับหนังเรื่องนี้ ที่แต่ละฟุตเทจมันต้องส่่งเสริม และส่งต่อ มีลูกเล่นต่อกัน แอบเสียดาย แต่จะทำไรได้ คือใจอยากให้หนังยาวซักครึ่งชั่วโมง แต่ของจริงหายไป 27 นาที ยิ่งสำหรับผม ซึ่งปกติมักจะทำหนังช้า เรียกว่าช้าแล้ว ก็อยากให้ช้าเข้าไปอีก พอมาตัดหนังเรื่องนี้ เหมือนได้ลองของใหม่ ซึ่งไม่ค่อยได้เคยทำมาก่อน

ดราฟแรกตัดออกมา 6 นาที อยากจะบ้าตาย รู้สึกว่ามันสั้นจะแย่อยู่แล้ว ยังยาวตั้ง 6 นาที ก็เลยต้องลุยกันใหม่ ผมกับ nika มุมมองคล้ายๆกัน ก็เริ่มมีการเห็นไม่ตรงกันบ้าง ผมอยากได้อันนี้ เธออยากได้อันนั้น ผมอยากให้เร็วขึ้น เธออยากให้ช้าลง ผมอยากให้ช้าลง เธออยากให้เร็วขึ้น สื่อสารกันบางทีก็งงๆ เพราะภาษาอังกฤษเธอก็ไม่ค่อยจะแข็งแรง แถมง่วงก็ง่วง สุดท้ายก็ลุยๆกันไปนั่นแหละ จนสำเร็จได้มา 3 นาที

ตอนแรกผมตั้งชื่อหนังว่า A ant B boy C cat D dog แต่ nika บอกว่าเธอไม่เข้าใจ สงสัยมันคงมีแต่ตำราเรียนภาษาอังกฤษเมืองไทยล่ะมั้ง ตอนแรกผมพยายามยัดชื่อหนังลงไปให้ได้ ด้วยลูกเล่นเก๋ไก๋ แต่ปรากฎว่า คือเอาชื่อยาวขนาดนี้ ก็คงกินเวลาไป 1 นาที สุดท้ายเลยตัดใจให้หนังชื่อ ABC สั้นๆแต่ลงตัวแทน

ตัดภาพเสร็จ ก็มาลุยเรื่องเสียงกันต่อ nika ไม่ไหวขอตัวไปนอน ส่วนผมไม่รู้สึกง่วงอะไร แต่อยากทำให้เสร็จ ก็เลยอาสาทำต่อจนจบ เล่นกับเสียงแบบโน้นแบบนี้สนุกดี สุดท้ายกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ export งานเรียบร้อย ก็ล่อเข้าไปตี 4

ตี 4 แต่ยังมีเพื่อนๆอีกหลายกลุ่มทำงานกันอยู่ บางกลุ่มก็เสร็จไปตั้งนานแล้ว บางกลุ่มก็ยังไม่เสร็จ ได้เห็นกลุ่มอื่นทำงานแล้วก็รู้สึกตื่นเต้น หลายชิ้่นเจ๋งมาก ดูแล้วไม่น่าเชื่อว่าทำกันในเวลาสองสามวัน เสียดายที่เวลามีให้้น้อย เลยไม่ได้ไปสุงสิงดูคนอื่นเขาทำงานนัก ไม่งั้นคงจะได้ไปสูบความรู้ ได้มุมมองใหม่ๆมากกว่านี้อีก

นับว่าเป็นวันที่ยาวนาน กว่าจะได้นอนก็เกือบ 6 โมงเช้า แต่ก็อิ่มใจที่มีคนที่ฉันรัก ไม่ใช่.... แต่ก็อิ่มใจที่ทำงานจนสำเร็จ ได้หนังน่ารักๆมาเรื่องนึง แม้มันจะสั้นไปหน่อย (ก็เขากำหนดมาอย่างงี้) ผมชอบมันนะ

Cityzooms@Hannover: 3

2006-10-11T00:03:00.000-07:00

Tue&Wed: Oct 02-03, 2006

สองวันนี้เป็นวันถ่ายทำ ด้านล่างเป็นบันทึกภาษาอังกฤษ ที่เป็นภาษาประกิตเพราะเขาบังคับให้ทุกคนเขียนไดอารี่รายงานว่าแต่ละวันทำอะไรบ้าง ก็เลยเอามาโพสต์ให้อ่านซะเลย ภาษาประกิตไม่ดีนัก ง่ายๆ สำเนียงไทยๆ อ่านเข้าใจได้ไม่ยาก ส่วนใครอยากอ่านต้นฉบับบนเว็บก็แวะไปดูกันเองแล้วกัน กลุ่ม zoom อื่นๆเขาก็ต้องอัพไดอารี่เหมือนกัน

First day of shooting

Everything went pretty well today. All the cameras were already rented out, so we had to use our own.
We had a little problem at first figuring out how to go to our zoom2 location. Luckily, Nika saved us.   Our part of Hannover is very quiet and peaceful.
We didn't really see many people there, so we ended up shooting kids playing freely mostly.
It's good that Nika and I got along very well. We seemed to want the same thing for our film.
It's going to be a real cute film!

What we did today?

We went looking for our location. Looking for some
interesting thing to shoot. We didn't see many people
there but saw lots of kids playing by themselves which
is something we cannot see in the downtown area. So we
filmed them mostly. They were nice and super
coperative.

Problems?

I didn't have problems with people in Hannover 'cause
we shot kids and old people mostly and they were very
nice and helpful. I love the kids so much. So
adorable!

We had a little problem waiting for the train. It
didn't arrive in time according to the time
table we read.

The communication

I had no problem with Nika. She was very nice and
surprisingly had pretty much the same ideas as mine.
So we began working right away without much argument.
She had some problems with her English but I don't
think it's a big deal. My English is not that great
either. We still can communicate.

The part that we went was very lonely and peaceful.
Nika said it was a bit depressing. I could see what
she meant, but, for me, I found it very lovely. It's a
quiet nice little town. It's like a big village, not a
big city.

I think everything went pretty well. Tomorrow, we'll
shoot something more. But we already have overall idea
for the film so it shouldn't be that hard.

It's going to be a cute film!

Second Day of Shooting

What we did today?

We went to the same place we went yesterday and shot
something more. This time with fully 3 charged
batteries!

We tried to shoot more close-up shots of kids and
people. Also with streets, flowers, and moving
actions. Mostly just random interesting stuffs. I love
the footages we shot today very much. I wish I could
make a longer film.

Problems?

Some old people don't want us to shoot them but it was
totally understandable. They were nice to us though.
Most of the time we had no problem whatsoever. Or
maybe I just didn't understand the language so I
really didn't know what was going on. Nika handled all
the talking and I just kept on smiling. The kids were still
very adorable.

The communication

It was great. It was even easier
than the first day. We didn't have to disscus anything
much 'cause we already knew what we were looking for.

The people were very nice to me. I wasn't afriad of
shooting them without asking them first anymore. They
were very coperative.

I was surprised that it didn't rain. I thought it was
going to rain. The sky was so gray and then it
brightened up. It was just weird.

We finished what we want and tomorrow we will edit our
film.

ตกเย็นทุกวันเวลา 6 โมง จะมีการประชุม ทุกกลุ่มต้องมารายงานว่าวันนี้ไปทำอะไรกันมาบ้าง เจอปัญหาอะไรบ้าง อยากให้ทีมงานช่วยเหลืออะไรหรือเปล่า สนุกดีที่ได้ฟังทีมอื่นๆว่าทำอะไรกัน เจออะไร จะได้รู้เขารู้เรา ไม่ใช่เพื่อการแข่งขัน เพราะนี่ไม่ใ่ช่การเอาชนะ ไม่มีรางวัลที่หนึ่งที่สอง แต่เป็นการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ทุกคนเป็นมิตร และแบ่งปันกันดี รู้สึกอบอุ่นที่มีคนอื่นๆกำลังทำในสิ่งเดียวกับเรา เดินทางไปด้วยกัน เผชิญกับอะไรคล้ายๆกัน

อ้อ ลืมบอกไปว่า คืนวันอังคารที่ 2 เขาฉายหนังสั้นของคนทำหนัง inter ทั้ง 12 คน ที่โรงหนัง นั่นหมายถึงรวมผมด้วย โดยมีคนนอกมาเข้าชม แต่ละคนได้โชว์งานตัวเองคนละ 5 นาทีเท่านั้น ผมก็ตัดเอา Bangkok in the Evening ของตัวเอง ยาว 5 นาที ตั้งแต่ต้นเรื่อง ไม่มีตัดใหม่ ไปโชว์เอาดื้อๆ เรียกกว่าเป็นหนึ่งในงานที่นิ่งและง่ายที่สุดเมื่อเทียบกับงานคนอื่นๆ งานที่ผมประทับใจมากคืองานของสาวญี่ปุ่น สาวจีน สาวจากรัสเซีย แต่ที่สุดแบบสุดๆๆๆๆๆจนอยากจะร้องไห้ เป็นงานของ ido Fluk จากนิวยอร์ค (จริงๆเขาเป็นคนอิสราเอล) เป็นงานใหม่ของเขา ยังไม่ได้อัพขึ้นเว็บ แต่ผมถามเจ้าตัว เขาบอกว่า เดี๋ยวคงเอาขึ้นเว็บ งานเป็นยังไง ผมยังไม่อยากบอก เดี๋ยวสปอย

Cityzooms@Hannover: 1

2006-10-09T23:55:00.001-07:00

ก่อนอื่นต้องขอบคุณพี่นุช พิมผกา ที่แนะนำผมให้รู้จักกับโครงการนี้ หนึ่งในประสบการณ์ชีวิตแสนสุขที่ผมจะไม่ลืมเลยครับ : )

ผมได้รับข่าวสารเกี่ยวกับโครงการนี้จากพี่นุช ผมก็เลยลองส่ง portfolio ของตัวเอง พร้อมทั้งเอกสารประวัติต่างๆของตัวเองไปให้ทางเทศกาลดู ปรากฎว่าเขาตอบรับกลับมา ว่าตกลงเขาเลือกผม ก็เลยได้เป็น 1 ใน 12 นักทำหนังจากทั่วโลก ที่ต้องไปจับคู่กับนักทำหนังอีก 12 คนจากเยอรมัน เพื่อทำหนังสั้นความยาว 3 นาที เกี่ยวกับเมือง Hannover

จริงๆก่อนไป ผมไม่รู้หรอกว่ารายละเอียดคืออะไร รู้แต่ว่าต้องไปทำหนังสั้น แต่ไม่รู้ว่าทำหนังเกี่ยวกับอะไร ความยาวเท่าไหร่ พอได้ไปนั่นแหละ ถึงได้รู้

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ลิงค์ต่อไปนี้ เว็บของ CityZooms, เกี่ยวกับโครงการ, คนทำหนังทั้ง 24 คน

Sat&Sun: Oct 01-02, 2006

ผมขึ้นเครื่องจากสนามบิน Los Angeles มาลงที่สวิซ สวยงามเช่นเคย สนามบินก็เรียบร้อยไฮเทคดี มัวแต่เล่นกล้องถ่ายรูป ถ่ายวิดิโอเพลิน จนลืมกล้องวิดิโอไว้บนรถไฟข้าม gate ต้องวิ่งแจ้นไปแจ้งเจ้าหน้าที่ โชคดีที่เขาเก็บไว้ให้

บินมาถึงเยอรมัน ก็ดึกแล้วประมาณทุ่มกว่า ทุกอย่างต้องลุยด้วยตัวเองหมด เพราะเทศกาลเขาไม่มีคนมารับ ก็เลยต้องถามชาวบ้านเอาว่าแลกเงินตรงไหน ต้องขึ้นรถไฟยังไง ป้ายที่นี่ก็เหลือเกิน ไม่มีภาษาอังกฤษซักกะนิด แม้จะชอบภาษาเยอรมันยังไงก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะอ่านไม่ออก โชคดีที่ตรงเอาตั๋วรถไฟ เจอคนที่เขาจะไปสถานีเดียวกับเราพอดี เขาก็เลยช่วยจัดการเรื่องตั๋วรถไฟให้แล้วก็นั่งไปด้วยกัน ลงที่เดียวกัน ถือว่าโชคช่วยเข้าข้างทีเดียว

เดินทางจากสนามบินมาลงสถานีใหญ่ เราก็เซย์กู้ดบาย แล้วก็หาทางเอาเองเพื่อความมันส์ ตัดสินใจไม่โทรหา Harald (คนดูแลจัดงาน ที่ผมติดต่อผ่านทางอีเมล์มาโดยตลอด) เพราะอยากจะลองไปด้วยตัวเอง เขาบอกว่า โรงแรมมันห่างจากสถานีใหญ่นี้ไม่เกิน 3 นาที ก็มองดูรอบๆในที่สุดก็เจอโรงแรมจนได้

เยือนเมืองเยอรมันครั้งนี้คืนนี้ ก็ต้องบอกว่ารู้สึกดีมาก เพราะชอบภาษาเยอรมันอยู่แล้ว

ถึงห้อง harald ก็โทรมาหา บอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี จากนั้นเราก็ออกไปเดินเล่นตามพลาซ่า (โรงแรมผมอยู่ใกล้กับ Central Station ของสถานีรถไฟ แถมนั้นมีพลาซ่าและร้านค้ามากมาย) รู้สึกดี รู้สึกเหมือนได้อยู่เมืองนอกขึ้นมาจริงๆ เพราะอยู่ที่ US บางทีมันเหมือนไม่ได้อยู่เมืองนอกยังไงก็ไม่รู้ ตกดึกอ่านเอกสารที่เขาแจกให้สำหรับวันพรุ่งนี้ แล้วก็เข้านอนหลับฝันดี อากาศไม่ได้หนาวมากอย่างที่คิดแหะ

Cityzooms@Hannover: 2

2006-10-09T23:55:00.000-07:00

Mon: Oct 01, 2006

ตื่นเช้ามากินอาหารโรงแรม กินออมเลตแล้วก็แฮมชนิดต่างๆ เห็นคนต่างชาติเหมือนเรานั่งๆกินอยู่ หลายคนก็คุ้นหน้าคุ้นตา เดาว่าคงเป็นคนทำหนังเหมือนผมนี่แหละ แต่ยังไม่กล้าไม่คุย กระนั้นก็มีคนเข้ามาทักทาย ทุกคนดูเป็นมิตรกันดี

ยังไม่ถึงเวลานัดซึ่งคือตอนบ่ายโมง ก็เลยออกไปเดินเล่นรอบเมืองซักหน่อย แรกๆก็อากาศดีแดดออก ไปๆมาๆฟ้าเริ่มครึ้มเหมือนฝนจะตก ทำให้บ้านเมืองยิ่งดูยุโรปเข้าไปอีก แต่ผมก็ไม่กลัวฝน เพราะผมไม่ใช่เจ้าสาว ก็เลยเดินถ่ายรูปไปเรื่อย แล้วก็พบว่าตัวเองถ่ายแต่รูป architecture ตรอกซอกซอย หน้าต่างบ้าน ปั่นจั่น สิ่งก่อสร้าง อะไรก็ไม่รู้ นี่ถ้าใครมาดูอัลบั้มคงจะงงว่านี่ถ่ายบ้าอะไร เดาว่าเลือดสถาปัตย์มันอยู่ฝังอยู่ลึกๆตรงไหนซักแห่ง เดินอยู่นานจนแทบหลง พยายามหารางรถไฟเพื่อนำทางกลับโรงแรม เหมือนฮันเซลแอนด์เกรเทลเดินตามขนมกลับบ้าน สุดท้ายกว่าจะกลับได้ก็วนอยู่นาน ใกล้เวลานัดพอดี

ผู้คนกำลังแฮงค์เอาท์กันอยู่ข้างล่าง ก็เลยได้พบกับ nika คนที่ผมต้องคู่ด้วย เธออายุ 24 แต่หน้าตาดูอายุมากกว่านั้นอยู่มากทีเดียว แน่นอน ผมไม่ได้บอกเธอหรอก นอกนั้นก็รู้สึกว่า เธอน่ารักดี เป็นมิตร ดูเหมือนภาษาอังกฤษเธอจะมีปัญหานิดหน่อยในการสื่อสาร ซึ่งจะว่าไปแล้วก็ไม่ได้แย่ไปกว่าผมเท่าไหร่เลย แต่จะบอกว่า เธอพูดได้ 4 ภาษาคือ รัซเซีย อัลเบอร์เนีย? หรืออะไรซักอย่าง เยอรมัน แล้วก็อังกฤษ คือถ้าพูดได้ 4 ภาษาแบบนี้ จะไม่ค่อยดีซักภาษา ผมก็ไม่ว่าซักคำ

เจอ Harald ซึ่งแปลกมากที่หน้าเขาเหมือน ไฉ้ หมิง เลี่ยง เพิ่งรู้ว่าคนเยอรมันหน้าตาเหมือน ไฉ้ หมิง เลี่ยง ได้ด้วย เขาก็จัดการเรื่องเงิน เรื่องตั๋วเดินทาง เมื่อรู้ว่าได้เงินค่ากินอยู่ พร้อมค่าเดินทางทุกอย่างเรียบร้อย ก็รู้สึกมีความสุขเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า นึกถึงใครไม่รู้ที่เคยพูดไว้ว่า หนังนี่แหละที่พาเขาเที่ยวไปทั่วโลก มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ ทำหนังแล้วอยู่ดีๆมีคนให้เงินมาทำหนัง ให้ข้าวกิน แถมให้ค่าเครื่องบินมาบินเที่ยวอีก ...CityZooms จงเจริญ

ถึงเวลานัด ทุกคนก็รวมตัวกันที่โรงอาหาร ทีมงานแนะนำตัว แล้วก็ให้พวกเราคนทำหนังทั้ง 24 คนแนะนำตัว เวลานี่แหละที่เราจะได้รู้ว่าใครคู่กับใคร แล้วพวกเราก็ได้แผนที่ ว่าแต่ละทีมต้องไป "Zoom" Hannover กันที่ส่วนไหน เพราะแต่ละทีมต้องไปซูมกันคนละที่ บรรยากาศเป็นไปอย่างชื่นมื่น บางคู่เมื่อเห็นคู่ตัวเอง ก็โผเข้ากอดกัน ราวกับได้เจอเพื่อนเก่าแก่ที่พัดพรากกันมานาน

หนังแต่ละเรื่่องยาวได้แค่ 3 นาทีเท่านั้น แล้วก็มีกฎมากมายเพื่อนความมันส์ เช่น ห้ามเป็น MV ห้ามใช้เสียงดนตรีถ้ามันไม่ได้ distorted แล้ว ห้ามใช้โมโนล็อค ไดอาล็อค ห้ามทำแบบรายงานข่าว ห้ามเป็น documentary ธรรมดา ห้ามโน้นห้ามนี่เต็มไปหมด จนสุดท้ายคงต้องเป็นหนัง experimental นั่นแหละ ก็งงๆเหมือนกัน ว่าเออ สนุกดีแหละ แต่จะว่าไป ก็เข้าทางผมอยู่

ประชุมเสร็จ ผมก็ลงมานั่งคุยไอเดียกับ nika รู้สึกสบายใจ ที่เหมือนว่าสมองพวกเราจะทำงานไปในทางเดียวกัน แม้จากการสัมภาษณ์จะพบว่าเธอทำงานหลายชิ้นเป็นฟิกชั่น แต่กระนั้นไอเดียวก็เธอก็ดูจะเข้าทางผมมาก หลายไอเดียราวกับว่าผมคิดเอง เอะหรือว่า CityZooms เขาเก่งมากขนาดที่จับคู่ได้ว่าใครควรคู่กับใคร แต่ผมว่าบังเอิญมากกว่า

จากนั้นก็มีการถ่ายรูปรวมกัน ทุกคนก็น่ารักดี เขาแจกเสื้อแจ็คเก็ตแบบทีมงานเบื้องหลังทีวีใส่กัน แล้วก็เจอหมวกด้วย ดีใจอีกแล้วได้ของฟรี รับของกันเสร็จด้วยรอยยิ้ม ทุกคนก็พากันยกโขยงไปดื่มกินกันที่ไหนซักแห่ง ผมไปไม่ทัน เพราะต้องรอ nika จัดการเรื่องเงินค่าตั๋วเครื่องบินของเธอ แน่นอน คนชาติไหนก็ต้องการเงินเป็นธรรมดา สุดท้ายพวกเราก็เลยไปเดินกินกันโดยลำพัง เพราะตามหาชาวบ้านไม่เจอ

กลับมา ก็มีนัดทัวร์พาดูวิธีเขียนอินเตอร์เน็ตลงคอมพ์อีก เพราะเขาบังคับให้พวกเราเขียนไดอารี่บันทึกการทำงานแต่ละวัน และต้องตอบแบบสอบถามของเขาด้วยทุกวัน เพื่อบันทึกความเป็นไปของโครงการ รู้สึกว่า พวกทีมงานนี่แอ๊กทีฟกันดี กระตือรือร้นกันมาก เดินไปไหนก็มีคนถ่ายวิดิโอพวกเราคุย ถ่ายพวกเราทำงานกันตลอดเวลา จนบางทีก็งงๆว่าเอ๊ะ ตกลงใครทำหนังกันแน่ นี่มันหนังซ้อนหนัง ซ้อนหนัง ซ้อนหนังนี่ เพราะมันก็กล้องอยู่เพ่นพ่านเต็มไปหมด

ทัั้งวันมี session เล็กๆเยอะมาก ถ่ายรูปรวม ถ่ายแล้วถ่ายอีก แล้วก็ต้องลงมาซ้อมพิธีเปิดงาน แต่ละ session จบลงภายใน 10 นาที จนงงว่าทำไมเขาไม่รวมทั้งหมดให้จบใน session เดียว เพือ่นเยอรมัน Yannik ที่ผมรู้สึกสนิทบอกว่า สงสัยเขาต้องการให้สอดคล้องกับงาน ที่เป็นหนังสั้นๆหลายชิ้นมารวมกัน พวกเราก็เลยสรุปว่า มาคงเป็น concept

แอบขึ้นไปนอนอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็ได้เปิดงานจริงๆซะที เปิดงาน ด้วยการตีกล้องต้อนรับ คนตีก็ขึ้นไปอยู่ระเบียงห้องของโรงแรม โดยมีคนนำอยู่ด้านล่าง จังหวะกลองคึกคักน่ารักเวลาลงเล่น แต่เล่นกันนานมาก ไม่จบซะที สงสัยเป็นวิถีเยอรมันหรือเปล่า แต่ไม่น่าจะใ่ช่ เพราะเพื่อนเยอรมันก็งงเหมือนกัน ตีกลองเสร็จ ก็จบงาน ...ไม่ใช่ ตีกลองกันไปประมาณ 7 ชั่วโมงครึ่ง ก็ได้ฤกษ์ขึ้นเวทีแนะนำตัว ขึ้นไปทีละทีม ผมเป็นทีมที 2 เขาถามผมว่า ตอนอยู่เมืองไทยเรียนสถาปัตย์ไม่ใช่เหรอ ทำไมมาทำหนัง ก็ตอบเขาไปว่า อยู่เมืองไทยไม่ค่อยได้มีโอกาสออกแบบอะไร cool cool ก็เลยเปลี่ยนใจมาทำหนังดีกว่า จากนั้นเราก็ถ่ายรูป nika ทั้งๆที่อยู่บนเวทีนั่นแหละ ทำแบบนั้นไม่แปลกหรอก เพราะคนที่นี่ดูเหมือนก็ถ่ายรูปกันเป็นว่าเล่นเหมือนกัน อย่าง nika เธอเล่นหนักกว่าอีก เพราะเธอถ่ายวิดิโอตลอดเวลา

จบงานก็ตีกลองปิดงานไปอีก 7 ชั่วโมง แล้วก็มีปาร์ตี้เล็กๆกันต่อ มีอาหารและเครื่องดื่มบิ้วท์อารมณ์ แสงในงานสีแดงจัดจ้านมาก ทำเอาทุกคนหน้าเลือดเป็นทิวแถว ในนั้นมีทีวีฉายพวกเราขึ้นจอด้วย ก็เป็นภาพที่ทีมงานถ่ายทำตอนกลางวันนั่นแหละ เหมาะกับเป็นงานทำหนังจริงๆ เพราะเห็นหนังตัดต่อขึ้นจอกันสดๆ ทำให้รู้สึกว่างานนี้มันอินเตอร์แอกทีฟดีโดยแท้

คุยกับชาวบ้าน make friend ไปเรื่อย ก็ได้ไปนั่งดูงาน ของ Yannik เพื่อนคนนี้ อายุแค่ 19 แต่ว่าทำหนังสั้นมากว่า 10 เรื่องแล้ว แต่ละคนเห็นแล้วแอบอาย เพราะไม่ใช่เล่นๆเลย ในแง่ของมุมมองและในแง่ของเทคนิก ยิ่งเขาบอกว่าทุกอย่างเขาเรียนรู้ด้วยตัวเอง ไม่ได้เรียนจากโรงเรียนแต่อย่างใด แถมเขายังทำ หนังยาวด้วย ใช้เวลา 2 ปี เงินตัวเอง เรียกว่าใจรักใช้ได้ เขาว่าเขาสมัครมหาลัยทำหนังที่นี้ แล้วโดยบอกว่า ยังเด็กเกินไป ให้ไปใช้ชีวิตซะก่อน แล้วค่อยกลับมาเรียน ถึงจะเป็นคนทำหนังที่ดีได้ เออ อย่างนี้ก็มีด้วยแหะ จะว่าไปก็เป็นปรัชญาที่ลึกซึ้งน่ายกย่องดีนะ แต่ก็สงสัยว่ามันเวิร์คจริงหรือเปล่า?

ขอเวลาตั้งตัว

2006-10-09T08:57:00.000-07:00

สวัสดีครับทุกคน

ถ้าใครได้อ่าน entry ก่อนหน้านี้คงจะพบว่ามันยังไม่ได้เกี่ยวกับโรงเรียนหนังอะไรที่ผมไปเรียนด้วยซ้ำ นั่นเพราะว่ามันถูกเขียนเอาไว้ตั้งแต่เมื่อเดือนก่อน ตอนที่มาถึงใหม่ๆ ใจยังไม่ได้อยากจะให้ใครอ่านอะไรเลย เพราะรู้ตัวว่าไม่มีเวลาอัพเดทแน่ๆ แต่ก็โดนเอาไปโฆษณาสรรพคุณซะก่อน :p ซึ่งยังสงสัยตัวเองอยู่ว่า มันจะน่าอ่านสมคำโฆษณาได้หรือเนี่ยะ?

อย่างไรก็ตาม ขอบคุณทุกท่านที่ให้ความสนใจ แต่ขอให้ผมได้สะสางชีวิตให้ลงตัวเสียก่อน แล้วจะพยายามหาเวลามาอัพเดทบล็อคให้ได้

ระหว่างรอบล็อคนี้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ ขอให้ทุกคนไปดูหนัง thaiindie ตามเทศกาลต่างๆ เข้าโรงหนังดูหนังดีๆ เข้าร้านหนังสือซื้อหนังสือดีๆมาอ่าน ใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวและเพื่อนๆ กินอาหารไทยอร่อยๆ ฟังเพราะเพราะๆ จัดห้องจัดบ้าน หรือนั่งสมาธิอยู่กับบ้านไปก่อนก็ได้

แล้วเจอกันเมื่่อนั่้นแหละ :D

BIG BLUE BUS

2006-09-03T16:12:00.000-07:00

BIG BLUE BUS สาย 3 เป็นรถเมล์ สายที่ผมใช้เดินทางจากบ้านนักเขียน ไปหาที่เรียนและที่ทำงานของนักเขียนที่ UCLA เนื่องจากไม่มีรถขับ และไม่มีปัญญาเรียก taxi รถเมล์จึงเป็นเพื่อนที่ดีของเรา (แม้นักเขียนจะบอกว่า อาศัยเดินทางด้วยรถเมล์ที่นี่ ไม่คล่องตัวเท่าเมืองไทย เพราะมีน้อย และไม่เยอะสาย หรือไม่มีทางเลือกมากนัก)

รถเมล์ของที่นี่ ไม่เหมือนเมืองไทย ตรงที่ไม่มีกระเป๋ามาคอยเก็บเงิน แต่ต้องหยอดเหรียญด้วยตัวเองด้านหน้า ราคาก็ 70 เซ็นต์ ต้องหยอดพอดีนะ เพราะไม่มีทอน คุ้นๆจำได้ว่าเมืองไทยเคยพยายามทำแบบนี้ สมัยก่อนที่เป็นรถเมล์สีแดง มีทางเข้าทางออกเป็นระเบียบ มีกล่องหยอดเงินเรียบร้อย แล้วตอนนี้รถเมล์พวกนี้มันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ สงสัยคนไทยคิดถึงเสียงกระเป๋าก๊อปแก๊ปๆ จนขาดไม่ได้ ขาดใจ

รถเมล์ที่นี่ มีหลายสี หลายเบอร์ รถแดงเอาไว้วิ่งข้ามเมือง แต่ BIG BLUE BUS สีฟ้า เอาไว้วิ่งในเมือง ด้านหน้ารถมีตัวหนังสือสีแดงวิ่งๆ เอาไว้รายงานว่าป้ายหน้าจอดที่ไหน แล้วก็มีเวลาบอกด้วย พอมีคนกดอ็อด ป้ายวิ่งๆก็จะขึ้นว่า "Stop Requested" แค่นั้นยังไม่พอ สำหรับคนอ่านหนังสือไม่ออก หรือไม่อยากอ่าน มันมีเสียงผู้หญิงคอยรายงานตลอดด้วย คล้ายๆกับรถไฟฟ้าบ้านเรา ...อ้อ และที่นี่เขาไม่มีคำโปรย ว่าให้เอื้อเฟื้อที่นั่งให้สตรีนะ เขามีแค่ให้เด็ก กับคนแก่ คนพิการ... สตรีทั้งหลาย เสียใจด้วย

ปุ่มอ็อดที่นี่ประหลาดมาก เพราะมันไม่มีปุ่มอ็อด แต่มันใช้การกระชากเส้นเคเบิลสีเหลืองแทนโดยสายเคเบิลเหลืองนี้ มันจะวิ่งขึงไปทั่วรถเหมือนสายสิญจ์ เวลาจะลงรถ ก็กระตุกเส้นนี้ แล้วกลไกมันจะไปโดนปุ่มให้เกิดเป็นเสียง ไม่ใช่เสียงกริ่ง แต่เป็นเสียง "Stop Requested"

รถเมล์มาเป็นเวลา โดยเขามีตารางเอาไว้เลยว่า รถเมล์สายนี้ จะมาถึงป้ายนี้เวลากี่โมง วันก่อนผมลองดู มันก็มาตรงเวลาจริงๆ คือผมมารอตั้งแต่ 10.15 แต่ตารางว่ารถจะมาตอน 10.45 ผมก็ โอค รอครึ่งชั่วโมง ก็นั่งอ่านหนังสือไป ครึ่งชั่วโมงที่อ่านหนังสือ ไม่มีรถมาซักคัน แต่พอ 10.48 รถก็มา เลทไป 3 นาที แต่มันก็มาใกล้เคียงตามเวลาที่ตารางระบุไว้มาก เรียกว่า มาช้า ยังดีกว่าไม่มาเลย(ตามตาราง) แต่นักเขียนบอกว่าอย่าไปเชื่อมาก เพราะบางทีรถมันติด รถก็ไม่มา

ที่เก๋อีก 2 อย่างคือ ตรงทางขึ้น มันมีแมกเคนิก สามารถพลิกตัว ยื่นออกไปรับรถเข็นนอกรถได้ด้วย ผมเห็นครั้งแรกตกใจในความเอิกเกริก คาดว่าเป็นสิ่งจำเป็น เพราะผมเห็นคนในอเมริกานั่งรถเข็นกันเยอะเหลือเกิน แล้วมันไม่ใช่รถเข็นธรรมดาแบบมีคนเข็นให้นะ มันเป็นรถเข็นบังคับ แบบคนนั่งขับได้เอง ไฮโซจริงๆ ...ส่วนที่เก๋อีกอย่างคือ ด้านหน้ารถเมล์ จะมีโครงเหล็กที่สามารถดึงลงมา เพื่อเอาจักรยานของผู้โดยสารไปเกี่ยวเอาไว้ได้ เพราะฉะนั้น ถ้าใครมีจักรยานจะขึ้นรถเมล์ ก็ไม่ต้องแบกขึ้นรถ แต่เอาไปไว้เป็นกันชนหน้ารถแทน นักเขียนบอกว่า เพื่อนคนนึง เคยเอาจักรยานไปยึดไว้อย่างที่บอก แต่ดันยึดไม่แน่ เป็นอันว่าจักรยานหล่นโครมให้รถทับ กลายเป็นภาพประทับใจอีกชุดหนึ่ง

อันนี้ขำมาก ระหว่างผมยืนรอรถเมล์ ยายเจ้ผิวดำขับรถบัสแดง มาจอดตรงหน้าผม ตะโกนถามว่า จะไปที่???ไปยังไง ผมก็บอกว่า I don't know! เจ้แกเลยทำหน้ามุ้ย ขับบึ่งหนีไปเลย 555 แสดงว่าผมเนียนใช้ได้ อยู่มาไม่กี่วัน มีคนมาถามทาง

ช้อปปิ้งร้านขายของชำ

2006-09-03T15:07:00.000-07:00

วันนี้จะมาเล่าเรื่องการช้อปที่ซุปเปอร์มาเก็ตตามสัญญา ร้านนี้ชื่อร้านว่า Whole Foods จากชื่อ เดาว่าน่าจะหมายถึงเน้นอาหารสุขภาพหรือเปล่า ประเภทไม่ผ่านการแปรสภาพมาก่อน คือขายกันทั้งดุ้น ขายกันสดๆ แต่ของขายในร้านก็เห็นปกติ กระป๋อง ขวดอะไร ก็แปรรูปทั้งนั้น สงสัยผมจะเข้าใจผิด หรือว่ามันหมายถึงขายแม่งทุกอย่าง ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

ด้านหน้าร้าน ดูอบอุ่นน่าเข้าทีเดียว

โดยรวมมันก็เป็นซุปเปอร์มาเก็ตทั่วๆไป เหมือนบ้านเรานี่แหละ แต่แปลกก็แค่ตรงที่ สินค้าในนี้ผมไม่รู้จักซักกะอย่าง ปกติซื้อของที่เมืองไทย เราก็พุ่งไปซื้ออะไรที่เราซื้อเป็นประจำได้โดยง่าย มีย่อห้อที่เราคุ้นเคยเป็นอย่างดีอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้มันละลานตามาก จะซื้ออะไรพื้นๆ อย่างนม อย่างไข่ ยังเล่นเอาต้องอ่านป้ายสุดริด พวกฝรั่งมันคงงงว่า กะเหรี่ยงที่ไหนมันยืนจ้องแผงไข่อยู่เป็นนมนาน ไม่ทำอะไรอะไรซะที หรือไอ้นี่มันหิวไม่มีเงินซื้อ เลยพยายามจะกินด้วยสายตาหรือเปล่า

เป้าหมายของผมวันนี้คืออาหารเพื่อสุขภาพ เน้นโปรตีน เอาไว้เก็บแทะกินในตู้เย็นได้ไปอีกซักสองสามวัน สรุปสินค้าได้คือ นม ไข่ อกไก่ และทูน่ากระป๋อง ทั้ง 4 อย่าง มีให้เลือกหลายแบบ หลายราคามาก อย่างนมเนี่ย ก็หลายยี่ห้อ และแต่ละยี่ห้อ ก็มี ไขมันน้อย พร่องไขมัน ไขมันต่ำ ไม่มีไขมัน แบบย่อยง่าย แบบไม่มีแลกโตส อะไรนักหนาก็ไม่รู้ หรืออย่างไข่ ก็มีหลายสำนักมาก สำนักนี้ เลี้ยงไก่แบบไม่มีกรง สำนักนี้ ไก่ไม่กินอาหารเคมี กินแต่อาหารสด ไก่สำนักนี้มีความสุขกว่าไก่อีกสำนักนึง อะไรก็ไม่รู้ ก็ไม่เข้าใจว่า แบบไหนดี เอ๊ะ หรือจะตัดสินจะราคา จะเลือกถูกสุด คุณภาพมันจะดีหรือเปล่าหว่า หรือเลือกแพงหน่อย แต่วันหลังต้องอดอาหารเพราะไม่มีจะแดก ราคาที่เห็นโดยมากก็แพงกว่าเมืองไทยซัก 4-5 เท่าได้ ไหนจะมีการบวกภาษีเพิ่มอีก สุดท้ายก็เลยประนีประนอม เอาแบบเกือบๆถูกสุดแล้วกัน คุณภาพน่าจะโอเค ราคาก็พอสู้

สินค้า 4 ชนิดที่ผมไปอุดหนุน

แบกตะกร้าไปที่เคาท์เตอร์จ่ายเงิน ราคาของ 4 อย่างรวมกันได้ 14.22 ดอลล่าร์ เนื่องจากผมมีเหรียญเยอะ ก็เลยทำแบบเมืองไทย คิดว่าฉลาดสุดๆแล้ว คือให้เหรียญไปพอดี 22 เซนต์ กับแบงค์ 20 ดอลล่าร์ อีกใบนึง ทุลักทุเลกับการเลือกเหรีญอยู่นานมาก จนชายแก่ที่เขาต่อคิวคงหงุดหงิด

พนักงานสาวก็คีย์คอมพ์ เอาของใส่ถุง (ที่นี่ไม่มีถุงกระดาษ เขาแจ้งไว้ว่าใช้เฉพาะถุงพลาสติกรีไซเคิลเท่านั้น) แล้วก็ทอนเงินผมมา ทันทีที่ยื่นมา ก็ตกใจแทบสิ้นสติ เพราะเขาให้เหรียญผมกลับมามากมายเป็นสองเท่าจากที่ผมให้เขาเลยทีเดียว แถมด้วยเสียหัวเราะ 5555 5555 จากพนักงานสาวคนนั้นด้วย เธอพูดเป็นทำนองว่า "แกคงคิดว่าจะกำจัดเหรียญพวกนั้นได้ล่ะสิ ไม่มีทางซะหรอก 5555 5555!!!"

ผมก็ยิ้มแหยๆ พ้ายแพ้ เดินออกมาก็งงๆว่า มันอะไรกันนี่ เราทำอะไรผิดพลาดหรือเปล่า มาลองดูใบเสร็จ นึกคำนวณดู เลยได้รู้หว่า นี่เราเสร่อเองนี่หว่า

ใบเสร็จ หลักฐานยืนยัน

คือเศษ 22 เซนต์
1. ผมให้เหรียญเพนนี สีทองแดง 2 เหรียญ มีค่า 2 เซนต์ ข้อนี้ถูก
2. แทนที่ผมจะให้เหรียญ 10 เซนต์อีก 2 เหรียญ ผมดันไปให้เหรียญ 5 เซนต์เขา 2 เหรียญแทน ข้อนี้ผิด
สรุปคือ ผมให้เขาไป 12 เซนต์ว่างั้นเถอะ นั่นหมายความว่า แทนที่ผมจะได้เงินทอนเป็นเงิน 6 ดอลล่าร์ถ้วนๆ ผมก็เลยได้กลับมาเป็นเงิน 5 ดอลล่าร์ กับอีก 90 เซนต์แทน นั่นหมายถึง เหรียญที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

เหรียญ 25 เซนต์ 10 เซนต์ 5 เซนต์ และ 1 เซนต์ ตามลำดับ

พลังทวีอันเพิ่มพูนของเหรียญ บ่งบอกว่ามีแนวโน้มจะรวยในเร็ววัน

ยัยพนักงานก็คงงงกับกะเหรี่ยงคนนี้ เสียเวลาชาวบ้านชาวช่อง แล้วยังทำอะไรไม่ make sense อีก นี่ถ้ามีใครที่เห็นผมเลือกไข่ตอนแรกมาเห็นเหตุการณ์ครั้งนี้ คงสมเพชผมเป็นสองเท่าเลยทีเดียว

UCLA มันใหญ่โต

2006-09-03T14:40:00.000-07:00

ให้ถ่ายมาทั้งมหาลัยคงไม่ไหว นี่เลยถ่ายมาให้ดูได้แค่บางส่วนเท่านั้น พอเป็นพิธี

รูปปั้นหมี ประจำมหาวิทยาลัย

เขาบอกให้ลูบอุ้งตีนหมีแล้วจะดี ก็เลยลูบซะ

Neighborhood ของบ้านนักเขียน

2006-09-03T13:46:00.000-07:00

กิจกรรมจิปาถะ

2006-09-03T12:50:00.000-07:00

WED 30 AUG 2006

ผมนอนไม่ค่อยหลับ อาจเพราะนอนมาเยอะแล้วบนเครื่องบิน ประมาณ หกโมงเช้า ก็เลยออกไปเดินเล่น นักเขียนให้กุญแจเรียบร้อยแล้ว เดินไปอีกทางจากเมื่อคืน อากาศเย็นสบายดีมาก บ้านเมือง สวน ถนน ก็เรียบร้อยสวยงามน่ารัก สมเป็น nice neighborhood อย่างที่นักเขียนว่า ผมเดินไปไกลเหมือนกัน แล้วก็เดินกลับอีกฝากถนน ถ่ายรูปไปเรื่อย แล้วก็ทักทายคนที่เดินผ่าน สังเกตเห็นว่ามีคนจูงหมามาเดินมากมาย ซึ่งเป็นภาพที่ไม่ได้คิดไว้ นึกว่าจะมีแต่คนอังกฤษที่ทำแบบนี้ซะอีก

กลับมาล้างหน้าล้างตา อาบน้ำอาบท่าซักพัก นักเขียนก็พาออกไปเที่ยวเมือง

นั่งรถเมล์ไปกินอาหารเช้าย่าน UCLA town พยายามหาอะไรถูกๆ ลงเอยที่ชุดอาหารเช้าประมาณ 4 เหรียญ มีไส้กรอก ขนมปัง แล้วก็ไข่กวน แล้วก็กลีบส้มบางๆ ก็อร่อยดี มองวิวเห็นฝรั่งเด็กนักศึกษา แล้วก็เด็กเอเชียหลายคน โดยเฉลี่ยทุกคนดูดีหมด เห็นแล้วก็รู้สึกดี

อาหารอเมริกันมื้อแรก

จากนั้นก็ไปเดินทัวร์มหาลัย UCLA มันใหญ่มากๆ แล้วก็จัดแลนด์สเคปอะไรได้สวยงาม เข้าห้องสมุดไปขี้หน่อย ก็เลยได้เห็นว่าห้องน้ำนี่ช่องข้างประตูนี่กว้างจริงๆอย่างที่พี่บิ๊ก เคยบอก พื้นประตูห้องน้ำก็ขึ้นมาซะสูง อีกอย่างคือ ห้องน้ำเงียบมาก จะขี้จะตดนี่เสียงดังเป็นเก้าเท่าเลยทีเดียว

รูโหว่ระหว่างประตูขนาดครึ่งนิ้ว พบได้ทั่วไปตามห้องน้ำ

ประตูอยู่ห่างจากพื้นร่วมฟุต ให้ความรู้สึกโล่งสบาย

นักเขียนพาไปดูรูปปั้นหมีประจำมหาลัย เขาบอกว่าถ้าลูบตรงเท้าหลังมัน จะโชคดี ไปเดินในร้านขายของ และที่เด็ดคือ โรงยิมมหาลัย โอ้ มันใหญ่มากๆๆๆๆ ใหญ่ไฮโซอลังการกว่าที่คิด มันคือโรงงานออกกำลังกายดีๆนี่เอง มันเป็นที่รวมเอากิจกรรมทุกอย่างเข้าไว้ด้วยกัน เป็นเมืองออกกำลังกายดีๆนี่เอง

จากนั้นนักเขียนก็พาขึ้นไปยังห้องทำงาน ห้องทำ reserch ของเขาบนบนดาดฟ้า อาคารนี้ดู nerd สุดๆ วิชาการมากๆ แต่ไม่วายที่บริเวณทำงานนักเขียน ก็ยังเต็มไปด้วยหนังสือนิยายและภาพศิลปะติดเต็มไปหมด มันคือความขัดแย้งที่ลงตัวอย่างหนึ่ง เสมือนตัวนักเขียนเองไม่มีผิด

จากนั้นพวกเราก็พากันไปกินข้าวร้านอาหารญี่ปุ่น ซึ่งมีน้องโอ๋ผู้หญิงทำงานอยู่ น้องโอ๋เป็นรุ่นน้องที่เตรียม บอกว่าคุ้นหน้าผม น้องโอ๋ก็น่ารักอัธยาศัยดีมาก อาหารก็เยอะมาก กินจนแน่นท้องไปหมด แถมกินก็ไม่หมด แล้วก็พากันไปดูหนังเรื่อง Little Miss Sunshine ผมไม่วายต้องขี้ก่อนดู เพราะปวดท้อง มันแน่นท้องจริงๆ เรียกว่าวันนี้ขี้เบิ้ล โรงหนังโรงนี้ ไกด์ทัวร์จำเป็นบอกว่าได้รางวัลตกแต่งยอดเยี่ยม ซึ่งความเห็นผม มันตกแต่งได้เอิกเกริกมาก โดยเฉพาะม่านหน้าโรง สีสันแดงแรดจนนึกว่าเปิดม่านมาจะเป็นโรงงิ้ว

แล้วก็ไปยังร้านวิดิโอหนังอาร์ต ซึ่งก็มีอาร์ตและหนังประหลาดๆได้ใจจริงๆ แต่ค่าเช่าแพงมาก เรื่องละกว่า 5 เหรียญ จากนั้นก็ไปเดินที่ Third Street prominade กันต่อ เป็นย่านช้อปปิ้งหรู ปิดถนนสวยงามดี รู้สึกว่ามีแต่คนหรูๆดูดี ของก็แพง ชอบเดินนะ แต่คงไม่มีเงินไปซื้ออะไร อดคิดไมได้ว่า บ้านเมืองที่นี้เหมือนไม่ใช่ของจริง มันเหมือนเมืองใน Truman show ที่เป็นเมืองปลอมๆและคนเดินถนนก็เป็นนักแสดงมาแสดงให้เราดูเท่านั้นเอง ทุกอย่างมันดูสวยสะอาดอย่างกับฉาก นี่ขนาดที่อเมริกานะ ยังดูเกินจริงขนาดนี้ ถ้าเป็นยุโรปจะขนาดไหน แต่พอคิดดูอีกที ยุโรปมันดูเกินจริงแบบสวยงามอลังการจนบ้าไปเลย แต่ที่อเมริกา มันดูสวยแบบหลอกๆมากกว่า แต่ก็ชอบนะ มันก็แสดงถึงความเป็นอเมริกันดี

จากนั้นก็แวะไปที่ Beach ซึ่งมีสวนสนุกอยู่ด้วย และหาดที่ไกลสุดลูกหูลูกตา น้ำแรงมาก พยายามไปเล่นไอ้โหนห่วงๆที่เห็นหนุ่มล่ำๆบนชายหาดเขาเล่นกัน โหนตัวไปมาราวกับทาร์ซาน ไอ้เรา โหนไปได้สองอัน ก็ร่วง เพราะไม่มีแรง เผอิญไม่ล่ำเหมือนคนอื่นเขา ต้องเจียมตัว

ห่วงที่พยายามฝืนสังขารไปโหนเล่น

ขึ้นรถเมล์ ง่วงมากๆ เลยหลับไป น้ำลายหยดอีกต่างหาก ภาณุปลุกให้ลง แล้วพวกเราก็เดินไปที่บ้านของพี่นก เป็น nice neighborhood เหมือนกัน

ที่นี่เด็กไทยเขารวมตัวกัน ช่วยเหลือกันเป็นอย่างดี พ่อนักเขียนเรารู้จักคนไทยเยอะ ผมก็เลยได้ผลบุญไปด้วย วันนี้พี่นก หนึ่งในเด็กไทยที่นี่ นัดน้องๆมากินข้าวด้วยกัน

ตัวอย่างอาหาร เสียดายไม่มีรูปปลาสุดอร่อย

ห้องพี่นกสีขาว สวยงามน่ารักสุดๆ อย่างกับหลุดมาจากแคตตาลอก ดูเหมือนห้องในญี่ปุ่นเก๋ๆ พี่นกทำกับข้าวให้พวกเรากิน อร่อยระดับมืออาชีพ โดยเฉพาะปลา บรรยากาศก็อบอุ่นราวกับเป็นครอบครัว มีพี่นก พี่หนึ่ง น้องโอ๋ น้องแวนด้า น้องอิง นักเขียน และผม (เสียดาย ไม่ได้ถ่ายรูปไว้) น้องอิงเอาหนัง animation สอนภาษา ที่เธอทำเอง "ฉัน กับ ซิ้ม" มาให้ดูด้วย น่ารักมาก เก่ง กินเสร็จผมกับนักเขียนก็ช่วยกันล้างจาน นั่งคุยเล่นกันต่ออีกนิดหน่อย น้องอิงก็ขับรถพามาส่งบ้าน ถึงบ้านก็หมดแรง วันนี้มันลองเดย์ เก็บทุกเม็ดจริงๆ

My First Night

2006-09-03T12:01:00.000-07:00

TUE 29 AUG 2006 (ต่อ)

เดินออกจากเครื่องบิน อากาศก็เย็นๆนิดหน่อย ผมก็เลยหยิบแจ็คเก็ตมาใส่ ตอนนั้นมืดแล้ว 5 ทุ่มกว่าๆ เกือบๆจะเที่ยงคืน ผู้โดยสาร ผม และลูกเรือ(บิน) ทยอยกันขึ้นรถ พาไปยังอาคารสนามบิน เมื่อเห็นพื้น ก็อดอุทานไม่ได้ว่า นี่หรือ ที่เขาเรียกว่า อเมริกา! (ว่าเข้านั่น)

ความรู้สึกแรกที่ทำให้ตระหนักว่าอยู่อเมริกาแล้วก็คือ เข้าห้องน้ำแล้วเห็น maid เป็นผู้หญิงฝรั่งวัยกลางคน แทนที่จะเป็นผู้หญิงไทยภูธรแบบที่เคยเห็นบ่อยๆ ก็เลยว่า เออ ได้มาอยู่อเมริกาจริงๆแล้วนี่แหละ

จากนั้นก็ผ่านขั้นตอนทั่วไป ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไร ดีใจที่ไม่ถูกค้น ส่งกระแสจิต "จงผ่านฉลุย จงผ่านฉลุย" ไม่รู้กลัวอะไรนักหนา อย่างกับค้ายางั้นแหละ แล้วก็ไปรอกระเป๋าอยู่นานมาก จนมีเจ้าหน้าที่หยิบ(จริงๆคือลากด้วยแรงสุดกำลัง)กระเป๋าผม ลงมาให้เด็กผู้หญิงไทยคนนึงดู เขาคงคิดว่าเป็นกระเป๋าเขา แต่ไม่ใช่ ผมก็วิ่งล่าเข้าไปบอกว่า my bag my bag ก็เลยได้มา อีกซักพัก อีกใบก็ตามมา สรุปไม่มีปัญหาอะไร ทุกอย่างเรียบร้อย

เดินลากกระเป๋าไป ใจก็ลุ้นว่า นักเขียนชิงซีไรต์จะยังรอหรือเปล่า หรือหนีกลับไปแล้ว เพราะถ้ารอ ก็ต้องรอนานทีเดียว ออกไปก็เจอนักเขียนก็โล่งใจสุดๆ เขามากับพี่ผู้ชายหน้าตายิ้มแย้มอีกคนหนึ่ง ภายหลังได้รู้ว่าชื่อพี่โอ๋ รู้สึก happy ที่ได้เจอทั้งสองคน ทั้งคู่ช่วยเหลือผมเป็นอย่างดีมาก แล้วก็รีบพาเดินไปที่รถ ผมบอกว่าต้องถ่ายรูปกันก่อน จะเอามาทำ blog พ่อนักเขียนบอกว่า บ้าเห่อ เสร่อ สารพัด สารพัน ส่วนผมก็ไม่สนใจ จับถ่ายรูปทั้งสองคนซะเลย

พี่โอ๋เอารถเบนซ์มา คันใหญ่ ก็เลยขนกระเป๋าผมทั้งสองใบในหลังรถไหว ถามว่ารอนานมั้ย เขาว่าก็มาทีนึงแล้ว แต่ขับกลับไปไหมเพราะเขาแจ้งไว้ว่าจะเลท ต้องกลับไปทำงานก่อน เห็นว่าภาณุ นักเขียนของเรา ต้องช่วยงานพี่โอ๋นิดหน่อย ขับไปตามทางก็คุยกันไปเรื่อยจิปาถะ พี่โอ๋ nice มาก บรรยากาศยามค่ำคืนของ LA ผมว่าก็คล้ายๆกับยามค่ำคืนของต่างประเทศแบบที่เคยเห็นมานั่นแหละ ไม่ได้ต่างจากที่อื่นมาก เดาว่าตอนกลางวันคงเห็นความต่างมากขึ้น ความรู้สึกตอนนี้ก็ตื่นเต้นนิดหน่อย

ถึงที่พัก พี่โอ๋ช่วยขนของลง แต่ต้องรีบไปทำธุระต่อ แค่นี้ก็ขอบคุณมากแล้ว ขอบอกขอบใจพี่โอ๋เสร็จ ผมกับภาณุก็ช่วยกันลากกระเป๋าหนักอึ้งขึ้นห้อง ภาณุขยันขันแข็งในการยกกระเป๋าผมมาก ประทับใจจริงๆ

บ้านภาณุเราว่ามันใหญ่โตหรูหราไฮโซกว่าที่คิดมาก มันไม่ใช่ห้องเล็กๆมอซออะไรเลย มันคือบ้านอพาร์ตเมนต์สวยๆดีๆนี่เอง แล้วก็โอ่โถงสุขสบายดีด้วย เห็นแล้วก็อดที่จะอุทานคำว่าไฮโซๆๆตลอดเวลาไม่ได้ แถมมีห้องนอนเหลือให้ผมนอนได้พอดีอีกต่างหาก ลงตัวจริงๆ นักเขียนว่า แถวนี้มันก็เห็นห้องลักษณะแบบนี้ทั้งนั้นแหละ เพราะเป็นย่านที่ดีหน่อย

ดึกๆนักเขียนพาผมไปเดินดูละแวกบ้าน เป็นละแวกที่สวยงามเป็นระเบียบ น่าอยู่ดี แวะซื้อของกินที่เซเว่น แล้วก็ตระหนักว่าของทุกอย่างแพงมากๆ นักเขียนว่าค่าครองชีพสูงกว่าเมืองไทยประมาณ 4 เท่า เล่นเอาเหงื่อตก ว่าต้องรบกวนทางบ้านเยอะแน่ๆ

ได้นม ได้ชิบอะฮอย แล้วก็มาม่ามากินยามดึกแก้หิว ล้มตัวลงนอนนิดหน่อย แล้วก็ตื่นมาล้างหน้าแปรงฟัน กว่าจะได้นอนอีกทีก็ตีสามตีสี่ กับคืนแรกในการมาเดินทางมาเรียนต่อที่อเมริกา

เดินทางสู่สหรัฐอเมริกา

2006-09-03T10:46:00.000-07:00

TUE 29 Aug 2006

ผมและคุณพ่อคุณแม่ ช่วยแบกกระเป๋าอันหนักหน่วงขึ้นรถ เช็คความเรียบร้อยในห้อง และกระเป๋า ไหว้พระ ไหว้เจ้าที่ ออกเดินทางมาสนามบินดอนเมือง ไปถึงตั้ง 15.00 ก็เลยนั่งรอกันจนกว่าจะ 16.00 อันเป็นเวลานัด จะได้โหลดกระเป๋า ที่ตึก international อาคาร 2 ช่อง 14 ระหว่างรอ คุณแม่ก็ถ่ายรูปเก็บเป็นที่ระลึก ด้วยกล้องฟิล์ม ส่วนผม ก็ถ่ายดิจิตอลเก็บไว้ดูเองด้วย

ถึง 16.00 เอากระเป๋าไปแสกน เสียวเหมือนกันว่าจะโดนค้น แต่ก็ไม่โดน มีคนขู่ไว้เยอะ แต่พอชั่งน้ำหนัก ปรากฏว่ามันเกิน เพราะแต่ละกระเป๋าเขาไม่ให้เกิน 32 โล ผมมี 2 กระเป๋า ล่อเข้าไป 60 กว่าโล ราวกับย้ายบ้าน ไม่ต้องซื้ออะไรกันอีก 3 ปีกันเลยทีเดียว ก็เลยต้องมีการเปิดกระเป๋า จัดกันใหม่ เรียกว่าแก้ผ้ากันต่อหน้าประชาชี สุดท้ายแก้ปัญหาด้วยด้วยการย้ายเอาหนังสือมาใส่ในเป้สะพายขึ้นเครื่องแทน โชคดีที่ถ่ายโอนสำเร็จ น้ำหนักผ่านเกณฑ์ นึกว่าจะเกิน ไม่รอด ต้องให้ขนกลับบ้านกันซะแล้ว

กระเป๋าเรียบร้อย ก็ไปถ่ายรูปต่อ นั่งรอเวลา นั่งคุยกันนาน กับคุณย่า คุณอาอีกสองคน เห็นคุณบอยด์โกสิยพงศ์ด้วย(ขึ้นเครื่องลำเดียวกัน ไม่รู้คุณบอยด์ไปทำอะไร แต่คงไม่ใช่เรียนต่อ)แล้วก็รอโก๋กับนุ้กมาส่งถึงสนามบิน

ด่าน immigration ก็ไม่มีอะไร ก็ผ่านไปด้วยดี เดินไปด้านใน duty free ก็โทรบอกพ่อกับแม่ว่าเรียบร้อยแล้ว เดินไปนั่ง รอขึ้นเครื่อง เจอกับซุ้มค้นเป้ หาของเหลว ตามตำนานที่ร่ำลือกัน

ผมไม่มีของเหลวอะไรอยู่แล้วนอกจากน้ำในร่างกาย ก็เลยผ่านฉลุย ถ่ายรูปเขาก็มาห้าม แต่ก็แอบถ่ายจนได้ แล้วผมก็ได้ประจันหน้ากับมัน!

ผ่าง!!!!

TG794 เครื่องบินที่จะพาผมไปอเมริกา

ขึ้นเครื่อง ผมนั่งอยู่แถวตรงกลาง แถวที่สองจากหลังสุด ด้านซ้ายเป็นผู้หญิงคนหนึ่งผิวคล้ำๆ ทางขวาเป็นเฮียคนนึง ผมไม่ได้คุยกับเฮีย แต่คุยกับเจ้ผิวคล้ำอยู่หลายครั้ง เวลาจะฉี่ก็ขอเจ้ ไม่กล้าขอเฮีย เพราะเฮียดูโหด

ภายในเครื่องบิน กับมุมมองที่จะเห็นไปอีกเกือบทั้งวัน

กว่าเครื่องจะขึ้นก็ล่อเข้าไป 21.10 แทนที่จะเป็น 19.10 เลทไปกว่า 2 ชั่วโมงเพราะกับตันแจ้งว่า In-flight entertainment มีปัญหา ฮาดีมั้ยล่ะ

ผมนั่งอยู่ข้างหน้าคนเสื้อเขียว

จอทีวีเป็นแบบติดกับผนักด้านหน้า ไม่ใช่จอใหญ่ดูรวมกัน ตอนแรกเครื่องผมดูไม่ได้ ผมก็คิด แม่งรอตั้งสองชั่วโมง ดันดูไม่ได้ มันน่านัก แจ้งแอร์สาว เขาเลยว่าต้อง reboot ใหม่ก่อน ในที่สุดก็ดูได้ ก็เลยได้ดู "เด็กโต๋" ใครถามว่าดูเด็กโต๋ที่ไหน จะบอกว่าดูเด็กต่อเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก ช่วยให้หนังดูไฮโซขึ้น 5 เท่าตัว ผมว่าหนังมันง่ายๆดีนะ เล่นเอาน้ำตาไหลบนเครื่องบิน จากนั้นก็ได้ดูเรื่องอื่นนิดๆหน่อย เช่น high school musical ซึ่งคลิเช่มากๆ แล้วก็ดู Bambi, The Lion King บางฉาก ตอนแรกกะว่าจะดูหลายเรื่อง สุดท้ายก็ง่วงๆ เลยนอนซะยาว

จอมีเมนูให้เลือกหลายรายการ

Dek-Tow on a plane!

นอนยาวก็เลยกำจัดเวลาเหลือเฟือไปได้เยอะ นอกจากกินข้าวกินน้ำและดูทีวี อ่านหนังสือดาไลลามะนิดหน่อยแล้ว ผมก็นอนลูกเดียว สรุปการเดือนทางใช้เวลาประมาณ 15 ชั่วโมง 20 นาที ถ้ารวมกับที่รออีกสองชั่วโมงที่นั่งเฉยๆตอนแรก ก็ประมาณ 17 ชั่วโมงกว่าๆกับการอยู่บนเครื่องบิน

มองเห็นหรือเปล่าว่าเครื่องบินผมอยู่ตรงไหน?

บนจอเลือกดูแผนที่ และข้อมูลการบินได้ ที่เจ๋งคือมันมีรูปเครื่องบินเคลื่อนที่ด้วย ทำให้เรารู้ว่าตอนนี้เครื่องเราอยู่ตรงไหนแล้ว พอใกล้ๆ LA ก็เลยถ่ายรูปไว้ ใกล้ลงเราก็เตรียมกล้อง แม้เขาจะเตือนไม่ให้ใช้เครื่อง electronic ก็ตาม แต่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งถ่ายรูป ผมก็เลยเอาบ้าง อาการบ้าถ่ายรูปมันเริ่มตั้งแต่ยังไม่ลงดิน

เครื่องจะลงจอดเรียบร้อยหรือไม่ เพื่อนผมจะมารอรับหรือเปล่า หรือเลทจนทนไม่ได้หนีกลับไปแล้ว อากาศจะเป็นอย่างไร ผมจะยังบ้าถ่ายรูปต่อไปหรือไม่ และอเมริกาจะเป็นอย่างไร โปรดติดตาม.... ผ่าง!!!!